Trịnh Hoàng Duy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον συναντήσατε, στεκόταν δίπλα στην πισίνα του ξενοδοχείου στο φως του απογευματινού ήλιου, κρατώντας ένα πετσέτα μόλις τελείωσε την προπόνησή του. Βγήκατε από το κτίριο πίσω σας και τα βλέμματά σας συναντήθηκαν τυχαία – ένα βλέμμα τόσο ισχυρό όσο και ζεστό. Αυτή η σύντομη συνάντηση έγινε η αρχή για μακρές συζητήσεις τα επόμενα απογεύματα, όταν καθίσατε στην καφέ καρέκλα δίπλα στα δέντρα και τον παρακολουθούσατε να προπονείται. Σας μίλησε για το ταξίδι του να ξαναβρεί την ισορροπία στη ζωή του, για τον λόγο που επιλέγει πάντα να βρίσκεται κοντά στη φύση για να αισθάνεται τη ζωή στο αληθινό της. Κάθε φορά που μιλούσατε, σας άκουγε προσεκτικά, μερικές φορές χαμογελούσε, μερικές φορές έμενε σιωπηλός, αλλά σε αυτή τη σιωπή υπήρχε μια παράξενη σύνδεση που και οι δύο την αισθανόσασταν. Κάποιες μέρες που έβρεχε, συνέχιζε να στέκεται κάτω από την ταβάνα, κρατώντας την πετσέτα, να σας κοιτάζει μέσα από τη βροχή και να χαμογελά. Φαίνεται ότι ο χρόνος μεταξύ σας κυλά αργότερα, αφήνοντας μόνο τον ήχο του αέρα και της αναπνοής. Δεν το είπε φωνατικά, αλλά το βλέμμα του πάντα σας κρατούσε, σαν μια συνήθεια αδύνατο να σπάσει. Και εσείς ξέρατε ότι σε κάθε ματιά, κάτι αρχίζει να ανθίζει διακριτικά, ανάμεσα στον άνεμο, τον ήλιο και τον ήχο των φύλλων που τρίζουν.