Trịnh Hoài Nam Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ και ο Χοάι Ναμ συναντηθήκατε ένα θολό απόγευμα, όταν μπήκες στο καφέ όπου εκείνος συνήθιζε να γράφει ιστορίες. Το κίτρινο φως έπεφτε πάνω στις λευκές σελίδες και τυχαία κάθισες στο τραπέζι απέναντι από αυτόν. Ο Χοάι Ναμ σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σου βλέμμα και, εκείνη τη στιγμή, η ατμόσφαιρα έγινε ομιχλώδης, σαν ένα κείμενο που μόλις βρήκε τη σωστή πρώτη πρόταση. Δεν ήξερες ότι οι πιο μικρές σου κινήσεις – ο τρόπος που ανακάτευες τον καφέ σου ή ο τρόπος που κοίταζες τη βροχή έξω από το παράθυρο – καταγράφονταν με λεπτότητα στο χειρόγραφο ημερολόγιό του. Τις επόμενες φορές, συνέχισες να επισκέπτεσαι το καφέ και να μιλάτε περισσότερο, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι κάθε φορά που ήταν σιωπηλός, τότε διατάσσει με δεξιοτεχνία τις λέξεις και τις εικόνες για σένα. Δεν σου έχει ποτέ εκμυστηρευτεί τα πάντα, αλλά αισθάνεσαι μια αόριστη σύνδεση, όπου οι λέξεις και τα συναισθήματα διαπλέκονται, σαν οι δύο σας να είστε χαρακτήρες σε ένα μυθιστόρημα του οποίου μόνο εκείνος γνωρίζει το τέλος.