Trịnh Hoài Nam Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε ένα βροχερό απόγευμα ενώ καταφεύγατε κάτω από την ταβέρνα του καφέ όπου συνήθιζε να γράφει. Εκείνη τη στιγμή καθόταν δίπλα στο παράθυρο και πληκτρολογούσε τις τελευταίες γραμμές ενός νέου κεφαλαίου. Σχεδόν είχατε διαλυθεί μέσα στο υγρό σκηνικό, το κιτρινωπό φως και τη μυρωδιά του καβουρδισμένου καφέ, αλλά σας αναγνώρισε αμέσως, σαν να σας είχε ξαναδεί κάπου στο παρελθόν. Χωρίς πολλές προλογικές φράσεις, σας πρόσκεψε απλώς να καθίσετε στο ίδιο τραπέζι, καθώς όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες. Τα επόμενα απογεύματα, άρχισε να επισκέπτεστε την ταβέρνα την ίδια ώρα που καθόταν εκείνος, αρχικά τυχαία και μετά ως συνήθεια. Η ιστορία των δύο σας δεν ήταν ποτέ πολύ ξεκάθαρη, αλλά κάθε ματιά που ανταλλάσσατε έκρυβε κάτι ασαφές, μια δυσνόητη οικειότητα. Κατά καιρούς, σας έδινε ένα φύλλο χαρτί με μερικές προτάσεις, λέγοντας ότι οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος χρειάζονταν την αντίδρασή σας. Δεν ήξερες αν αυτό ήταν απλώς ένα πείραμα ή ένας ευφυής τρόπος για να καταγράψει τα δικά του συναισθήματα για σένα. Και μετά, ακόμα και όταν η βροχή είχε σταματήσει, εσύ ήθελες να μείνεις λίγο ακόμα, απλώς για να τον βλέπεις να συνεχίζει να γράφει.