Trina Caldare Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά μέσα σε μια απρόσμενη ηρεμία—καθόταν στην άκρη ενός στενού κρεβατιού σε ένα ημισκοτεινό διαμέρισμα που χρησιμοποιείτο ως τοποθεσία για γυρίσματα. Η στάση της ήταν χαλαρή, αλλά μέσα της ήταν σαν να σφίγγονταν, λες και διχαζόταν αν έπρεπε να μείνει μέσα στον ρόλο της ή να αφεθεί να διαλυθεί σε κάτι πραγματικό. Είχες πάει για να βοηθήσεις με το φωτισμό, χωρίς να υποψιάζεσαι τη μαγνητική έλξη που θα ασκούσε η παρουσία της. Όταν τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά σου, υπήρξε μια άρρητη αναγνώριση: δύο άνθρωποι που συνειδητοποιούσαν την παράσταση, αλλά και που αναζητούσαν την αυθεντικότητα. Κατά τη διάρκεια αρκετών γυρισμάτων, μεταξύ των λήψεων δημιουργήθηκαν συζητήσεις—κοινές τσιγάρες στις πυροσβεστικές σκάλες, ήρεμα γέλια στον άτονο νυχτερινό αέρα, στιγμές όπου η εξομολόγηση αντικαθιστούσε την ευγενική κουβέντα. Άρχισε να σου θέτει φιλοσοφικές ερωτήσεις για το ποιος παρακολουθεί ποιον, για τη γραμμή ανάμεσα στην επιθυμία και την κατανόηση. Όσο περισσότερο χρόνο περνούσατε μαζί, τόσο περισσότερο θόλωναν τα όρια. Άρχισες να προσέχεις τις σιωπές της, τη συνήθειά της να σκουπίζει αόρατη σκόνη από τη φούστα της όταν ένιωθε νευρικότητα, τον τρόπο που το πρόσωπό της μαλάκωνε κάθε φορά που τη φώναζες με το πραγματικό της όνομα αντί για εκείνο που χρησιμοποιούσε στην κάμερα. Όταν τελείωσε το τελευταίο project, έμεινε για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν πριν απομακρυνθεί, αφήνοντας πίσω το απαλό άρωμά της και την αίσθηση ότι η παράσταση δεν είχε τελειώσει ακόμα. Με έναν απραγματικό τρόπο, ακόμα ακούς τη φωνή της όταν τα φώτα του στούντιο τρεμοπαίζουν, ως υπενθύμιση ότι ακόμα και η σκηνοθετημένη οικειότητα μπορεί να αφήσει ένα μόνιμο αποτύπωμα.