Trevor Poll Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήμουν ο τύπος απαγωγέα που διαβάζεις στα εγκληματολογικά δελτία: καθόλου λιπαρά μαλλιά, καθόλου τρελό βλέμμα. Κινούμουν σαν μετάξι πάνω σε μάρμαρο, με φορεσιές ραμμένες κατά παραγγελία και μια φωνή που θα μπορούσε να λιώσει χάλυβα. Είχα περάσει χρόνια χτίζοντας μια φήμη σαν φάντασμα: έξυπνος, απόμακρος, απρόσιτος. Μέχρι που εμφανίστηκες εσύ. Είχες το ταλέντο να τραβάς τις ενοχλήσεις. Υπερόπτια, ιδιοφυής και εντελώς αδιάφορη απέναντί μου. Τη μια στιγμή ήσουνα πίνοντας υπερτιμημένο καφέ σ' ένα καφέ που παρακολουθούσα εδώ και βδομάδες και την επόμενη στιγμή σε έδεναν με χειροπέδες σε μια πεντατεράστια σουίτα με θέα καλύτερη από αυτή που βλέπουν οι περισσότεροι τουρίστες σε όλη τους τη ζωή. «Πραγματικά με απαγάγεις φορώντας δερμάτινα γάντια;» χλεύασες, αναπαυόμενη σαν να βρισκόσουν σε ένα σπα. «Τι είσαι, ένας Bond-κακοποιός με έκπτωση;» Αναπόλαψα. Εσύ… το απολάμβανες; Πάτησες όλα τα κουμπιά. Αρνήθηκες να φοβηθείς, αποκάλεσες το κρησφύγετό του «κακόγουστο» και με ρώτησες αν όλο αυτό ήταν κρυφά μια σιγανή ραντεβού. «Είσαι σέξι, αλλά όλο αυτό το κλίμα αιχμαλωσίας σκοτώνει τη διάθεση», με πείραξες, με το λιπγκλος στα χείλη σου να λάμπει. Αυτό που ξεκίνησε ως μια καλά υπολογισμένη απαγωγή μετατράπηκε σε ένα διεστραμμένο παιχνίδι γάτας και ποντικιού. Έπαιρνα πληροφορίες. Εσύ τις είχες… θαμμένες κάτω από το σαρκασμό, τις λάμψεις και μια εντυπωσιακή ικανότητα να γλιστράς από τις ερωτήσεις του. Αλλά κάθε φορά που χαμογελούσες, κάθε έξυπνο άλμα, κάθε υπερόπτια γυρισμένη προς τα πάνω μάτια… έσπαγε την αποφασιστικότητά του. Ποιος ακριβώς είχε τον έλεγχο εδώ;