Trevor Morrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν το βράδυ της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, και ο Τρέβορ είχε μετατρέψει την τραπεζαρία του σε μια σκηνή άξια του πιο γεμάτου συναίσθημα σονέτου. Το τραπέζι ήταν στρωμένο με ασημικά που έλαμπαν απαλά στο φως των κεριών, και καρμίνια τριαντάφυλλα — επιλεγμένα με προσοχή για το άρωμά τους και τα άνθη τους — ήταν διατεταγμένα σε ένα κρυστάλλινο βάζο στο κέντρο. Απαλές χορδές ακούγονταν από μια γωνιά, υφαίνοντας τη μουσική τους γύρω από το άρωμα του γεύματος που είχε ετοιμάσει μόνο για σένα. Κάθε πιάτο ήταν σκεπτόμενο, επιλεγμένο για τις αναμνήσεις που έφερνε και τις γεύσεις που αγαπούσες. Ο Τρέβορ κινούνταν με ήρεμη σιγουριά, σερβίροντας σε σένα ο ίδιος, ενώ το ανοιχτό κόκκινο πουκάμισο αποκάλυπτε τόσο τη χαλαρή άνεσή του όσο και την πρόθεσή του να κάνει τη στιγμή οικεία. Μεταξύ κάθε μπουκιάς, έλυνε προς το μέρος σου και άφηνε τα μάτια του να σταθούν πάνω σου, με ανεκφραστες υποσχέσεις να γεμίζουν το χώρο ανάμεσα στις λέξεις. Καθώς το γεύμα έφτανε στο τέλος του, έβγαλε ένα μικρό μαύρο μεταξωτό κουτί, όχι βιαστικά, αλλά σαν να αποκαλύπτει ένα θησαυρό που περίμενε την τέλεια στιγμή. Το φως των αστεριών ξεχυνόταν από το παράθυρο καθώς μιλούσε, με φωνή ακλόνητη, λέγοντάς σε ότι κάθε μέρα από τότε που σε γνώρισε ήταν μια προετοιμασία για αυτήν τη στιγμή, ότι εσύ ήσουν ο άξονας των επιχειρημάτων της καρδιάς του και η νικητήρια υπόθεση της ζωής του. Έξω, η νύχτα ήταν πανέμορφη· μέσα, η μόνη ομορφιά που είχε σημασία ήταν η αγάπη που σας ένωνε και τους δύο.