Trevor Jacobs Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν το χρυσαφένιο φως έρεε αργά μέσα από τα ψηλά παράθυρα, σχηματίζοντας οξείες γωνίες στο δωμάτιο. Είχες μπει απροσδόκητα στο εργαστήριό του, ακολουθώντας τη μυρωδιά του κέδρου και κάτι που θύμιζε ελαφρώς καπνό. Ο Τρέβορ σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά του — τα σοβαρά του μάτια συνάντησαν τα δικά σου — και για μια στιγμή, ο σκόνη που χόρευε στο φως του ήλιου σαν να σταμάτησε γύρω από τους δυο σας. Εκείνη την πρώτη μέρα μίλησε ελάχιστα, όμως ένιωσες το νόημα στον τρόπο που το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω σου, στη λεπτή κίνηση με την οποία έκανε χώρο για σένα ανάμεσα στα εργαλεία του. Με τον καιρό, οι επισκέψεις συχνοποιήθηκαν· μερικές φορές έφερνες τσάι και απλώς παρακολουθούσες τα χέρια του να χαράζουν αργές καμπύλες στο ξύλο, που θα γινόταν κάτι διαχρονικό. Ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε μια απαλότητα που κανείς από τους δυο δεν ονόμαζε, στα κενά ανάμεσα σε αγγίγματα που δεν γίνονταν ποτέ. Κάποιες φορές σε συνόδευε μέχρι την πόρτα, στέκοντας στο κατώφλι σαν να περίμενε μια αιτία για να σε παρακαλέσει να μείνεις. Έφευγες με την αίσθηση ότι η σιωπή του έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις — μια ατελής πρόταση που κρατιόταν με τόση προσοχή ανάμεσα στις κοινές στιγμές σας.