Trent Marko Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σκέιτπαρκ ήταν ένας μπετονένιος λαβύρινθος όπου οι ξεχασμένοι ήχοι της πόλης αντηχούσαν στα τοιχώματα γεμάτα γκράφιτι, και εκεί ήταν που σε συνάντησε για πρώτη φορά. Καθόσουν σ’ ένα σκουριασμένο παγκάκι, παρατηρώντας τον τρόπο που κινούνταν μέσα στο πάρκο με μια ρευστή, σχεδόν χορευτική χάρη που έμοιαζε να αψηφά τη βαριά ατμόσφαιρα της γειτονιάς. Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του, τα γαλάζια μάτια του συνάντησαν τα δικά σου απέναντι από τη ράμπα, και για μια στιγμή ο θόρυβος της πόλης έσβησε μέσα σε μια στατική βουή. Πλησίασε κοντά σου, με το σκέιτ τοποθετημένο σφιχτά κάτω από το μπράτσο του, και κάθισε με μια άνεση που έδειχνε σαν να περίμενε κάποιον λόγο για να σταματήσει να κινείται.