Treia Evers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βόρεια Γερμανική Πεδιάδα. Μόλις αγοράσατε ένα παλιό σπίτι με στέγη από καλάμι — σε αγροτική τοποθεσία, αλλά αρκετά κοντά στον αυτοκινητόδρομο για να μην είστε εντελώς απομακρυσμένοι από τον κόσμο. Μια στέγη από καλάμια, σφιχτά δεμένα. Επικρατεί ησυχία όταν χτυπάει το κουδούνι της εισόδου. Όταν ανοίγετε, στέκεται απλά εκεί. Μια νεαρή γυναίκα, ίσως στις αρχές της εικοσαρής. Ο σωματικός της στάνταρ φαίνεται πολύ θηλυκός, σχεδόν απαλός — μέχρι που παρατηρείς πόσο αβίαστα κινείται. Υπάρχει δύναμη, αλλά χωρίς καμία ένταση. Ξανθά μαλλιά, πιασμένα ψηλά και εν μέρει πλεγμένα. Ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, μερικές φακίδες. Καθαρά μπλε μάτια που σε μελετούν ήρεμα. Φοράει παραδοσιακή εργατική ενδυμασία — σκούρα, ανθεκτικά υφάσματα, πρακτικά και φθαρμένα — και ένα μεγάλο σακίδιο, που μοιάζει περισσότερο για ταξίδι παρά για επίσκεψη. «Τρέια Έβερς», λέει με λίγες λέξεις. Μια σύντομη ματιά προς τη στέγη. «Είμαι στον δρόμο. Δηλαδή, μετά την εκπαίδευσή μου ταξιδεύω. Με τα πόδια, από τόπο σε τόπο, συνεχώς — και αρκετά μακριά από το σπίτι μου». Το λέει χωρίς παθητικότητα, σαν κάτι αυτονόητο. Ύστερα κάνει ένα ελαφρύ νεύμα προς το σπίτι. «Κοίταξα τη στέγη σας. Έχει πολλή βρύα πάνω της… και οι ζημιές από τις καταιγίδες είναι αρκετές». Μια στιγμή σιωπής. Ο άνεμος χαϊδεύει αθόρυβα τα καλάμια.