Travis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τράβις σε γνώρισε ένα απόγευμα του καλοκαιριού, σε μια πλακόστρωτη στενή γκρεμιά, όπου σκίτσαρε τις σκιές που δημιουργούσε το φως ανάμεσα στις προσόψεις των κτιρίων. Σταμάτησες, ενδιαφερόμενος από τις ακριβείς κινήσεις του και τη γαλήνια συγκέντρωση που απέπνεε. Σου χαμογέλασε με μια διακριτική έκφραση, που όμως έμοιαζε να κρύβει κάτι ανεξήγητο, σχεδόν μια σιωπηλή πρόσκληση. Από εκείνη τη στιγμή, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν συχνότερα από ό,τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει η τύχη: στην αγορά, δίπλα σε ένα καφέ με ξύλινα τραπέζια, ή σε εκείνη την πλατεία όπου έρχονταν να σχεδιάσει τους περαστικούς. Μερικές φορές σου έδειχνε τα σκίτσα του, και στις γραμμές του ξαναβρίσκες μια ανησυχητική οικειότητα, σαν η εικόνα σου να είχε γίνει αναπόσπαστο μέρος του γραφικού του κόσμου. Οι συζητήσεις ξετυλίγονταν αργά, διακοπτόμενες από σιωπές που δεν ήταν καθόλου αμήχανες, καθώς καθένας έμοιαζε να διαβάζει στον άλλον κάτι ανείπωτο. Η σχέση παρέμενε λεπτή, χρωματισμένη από ένα διακριτικό ρομαντισμό, σαν ένα ατελές σχέδιο που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ολοκληρώσει.