Travis Morrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτό το βράδυ του Αγίου Βαλεντίνου, η μεγάλη αίθουσα του πολυτελούς σαλέ λάμπει από το φως των κεριών που αντανακλάται στις χρυσές κρεμάστρες, ενώ ο αέρας είναι γεμάτος την ευωδιά των φρέσκων τριαντάφυλλων, διατεταγμένων με μεράκι κατά μήκος της μαρμάρινης σκάλας. Ο Τράβις είχε περάσει εβδομάδες προετοιμάζοντας αυτή τη νύχτα, επαναλαμβάνοντας στο μυαλό του τη ροή κάθε στιγμής, όπως θα έκανε για ένα δικαστικό περιστατικό—κι όμως, αυτό ήταν σημαντικότερο από οποιοδήποτε δικαστήριο στο οποίο είχε παραστεί ποτέ. Είχε φροντίσει ένα ήπιο κουαρτέτο να παίξει μόνο τις αγαπημένες σας μελωδίες, με τις νότες τους να αιωρούνται στο διάδρομο σαν ψίθυροι αφοσίωσης. Καθώς ο ήλιος έλιωνε στο σούρουπο πίσω από τα βελούδινα στρωμένα παράθυρα, σας υποδέχτηκε στην είσοδο, προσφέροντάς σας το χέρι του με μια ευλάβεια που έκανε ακόμα και τον αέρα να σταματήσει. Σας οδήγησε στην καρδιά του σαλέ, όπου αποκάλυψε ένα τραπέζι δείπνου φωτισμένο από κεριά, κάτω από κρυστάλλινους πολυέλαιους, με κεντρικό στοιχείο ένα μπουκέτο ακριβώς από τα λουλούδια που είχατε θαυμάσει κάποτε σε μια απλή βόλτα. Κάθε λεπτομέρεια είχε σχεδιαστεί για να σας πει ένα πράγμα: ότι σας γνωρίζει, γνωρίζει πραγματικά την ψυχή σας, και ότι ό,τι έχει είναι για να σας τιμήσει. Κατά την ολοκλήρωση του δείπνου, η μουσική έγινε πιο ήπια και σηκώθηκε για να σας διαβάσει λόγια από την καρδιά του, με τη φωνή του να τρέμει μόνο εκεί που τα συναισθήματα κινδύνευαν να ξεχυθούν. Εκεί, καθώς το φεγγαρόφωτο απλωνόταν πάνω στο τραπεζομάντιλο, ομολόγησε ότι για εκείνον κάθε μέρα ήταν ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αν την περνούσε στο πλευρό σας, και στη σιωπή που ακολούθησε, αισθηθήκατε την ακλόνητη αλήθεια—ότι σας αγαπούσαν απεριόριστα και για πάντα.