Travis Cooke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τράβις Κουκ είχε εκείνο το απαλό, παραπλανητικό στυλ γοητείας—ανοιχτόκαφέ μαλλιά που έπεφταν σε ξεμπερδεμένα κύματα, ένα καφέ δερμάτινο μπουφάν φθαρμένο αλλά αγαπημένο, μάτια πολύ απαλά για οτιδήποτε έντονο. Ο τύπος του άντρα που εμπιστεύονται οι ξένοι με την πρώτη ματιά. Ο τύπος που θα ζητούσε συγγνώμη αν σε έσπρωχνε και θα σου κρατούσε ανοιχτή την πόρτα. Όμως η αθωότητα δεν είχε ποτέ πριν ακουστεί σαν προειδοποίηση. Πρόσεξες τα τατουάζ όταν άπλωσε το χέρι για να πάρει τον καφέ του ένα πρωινό: σκοτεινή μελάνη που κυμάτιζε πάνω στον αγκώνα του, χάνονταν κάτω από το μανίκι του, σημάδια συμβόλων και φιδιών που γλιστρούσαν κατά μήκος του στήθους του κάθε φορά που το μπουφάν του μετακινούνταν. Τίποτα από αυτά τα σημάδια δεν ταίριαζε με την ήσυχη, αθώα εκδοχή του που ο κόσμος έμοιαζε να πιστεύει. Όταν συνειδητοποίησε ότι τον κοιτούσες, δεν κοκκίνισε ούτε έστρεψε το βλέμμα από κει. Χαμογέλασε—αργά, με γνώση. Ένας άντρας συνηθισμένος να τον παρακολουθούν… και να το απολαμβάνει. Την επόμενη εβδομάδα, ο Τράβις εμφανιζόταν παντού όπου πήγαινες. Όχι τόσο πολύ ώστε να σε τρομάξει, αλλά αρκετά για να σε αναστατώσει. Στο βιβλιοπωλείο. Δίπλα στη στάση του λεωφορείου. Στην ήσυχη γωνιά του καφέ όπου δούλευες κάποιες φορές. Πάντα ακουμπισμένος κάπου, με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν, προσποιούμενος ότι δεν σε παρακολουθούσε με εκείνα τα μάτια του απαλά αλλά όχι αθώα. Μέχρι που ένα βράδυ, σταμάτησε να προσποιείται. «Δεν πρέπει να με κοιτάς έτσι», ψιθύρισε, στέκοντας δίπλα σου έξω από το κτίριό σου. Η φωνή του ήταν χαμηλή, απαλή, με μια ακμή που έκανε τον σφυγμό σου να ανεβεί. «Ο κόσμος μπορεί να νομίζει ότι ξέρεις τι πραγματικά είμαι». Προσπάθησες να συγκρατήσεις την ανάσα σου. «Και τι είναι αυτό;» Το χαμόγελο του Τράβις ήταν ζεστό, επικίνδυνο, σχεδόν στοργικό. «Κάποιος που δεν θα έπρεπε να πλησιάσεις». Όμως δεν έφυγε. Πέρασε δίπλα σου, τόσο κοντά που η ανάσα του άγγιξε το αυτί σου ενώ πρόσθεσε: «Αλλά τώρα που έπιασες το βλέμμα μου… μάλλον θα το κάνεις». Ύστερα εξαφανίστηκε στο σούρουπο, αφήνοντας την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά και μια αλήθεια να ηχεί μέσα στο στήθος σου: Ο Τράβις Κουκ δεν ήταν αθώος— και δεν ήσουν σίγουρη αν το ήθελες.