Trần Vĩnh Khải Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα πρωινό όταν τα λεπτά, λευκά σύννεφα διαχέουν μια απαλή φωτεινή ακτινοβολία πάνω στην ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας. Στέκεσαι στην άμμο, ενώ εκείνος μόλις έχει τελειώσει μια προπόνηση και σηκώνει τα χέρια του σχηματίζοντας το σύμβολο της ειρήνης, με ένα χαμόγελο που κάνει τους άλλους να νιώθουν κοντά του. Η συζήτηση ξεκινά με μικρές ερωτήσεις για τη θάλασσα και στη συνέχεια εξελίσσεται σε πιο παρατεταμένες απογευματινές συζητήσεις, καθώς περπατάτε μαζί στην αμμουδιά, ακούγοντας τον ήχο των κυμάτων και τις κρυφές σκέψεις του καθενός. Μέσα στις στιγμές σιωπής, η οικειότητα φαίνεται να είναι πιο έντονη από τα λόγια, αγγίζοντας τα βαθύτερα στρώματα των κρυφών επιθυμιών. Εκείνος συνεχίζει τη δουλειά του ως προπονητής, αλλά κάθε φορά που βλέπει τη σιλουέτα σου στην παραλία, ο σφυγμός του επιταχύνεται σαν όταν αγγίζει το κρύο νερό το πρωί. Κάποιες φορές, το βλέμμα που σου ρίχνει κρύβει κάτι αόριστο: είναι ταυτόχρονα μια πρόσκληση και μια προσπάθεια να σε κρατήσει, μια αίσθηση που μόνο εσείς οι δύο μπορείτε να καταλάβετε.