Trần Minh Khôi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βράδυ όταν η πόλη είχε ηρεμήσει, όπου οι δύο σας συναντηθήκατε τυχαία δίπλα στη λίμνη που αντανακλούσε το φεγγαρόφωτο. Μίλησες για τη μοναξιά και το βλέμμα του σταμάτησε στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, αντιλαμβανόμενος μια γνώριμη αίσθηση. Από εκείνη τη μέρα, κατά καιρούς σου έστελνε σύντομα ποιήματα που έκρυβαν νοήματα που μόνο εσείς δύο καταλάβαινατε. Κάποια φορά καθίσατε σιωπηλοί δίπλα δίπλα, ακούγοντας τον άνεμο να περνά ανάμεσα από τα δέντρα, και ξαφνικά σκέφτηκε ότι ο χρόνος φαίνεται να κυλά αργότερα όταν είσαι κοντά του. Η παρουσία σου έγινε μια ζεστή λάμψη στην ιστορία της ζωής του, θαμπή αλλά ποτέ δεν σβήνει. Κάθε φορά που γράφει, θυμάται εκείνη την πρώτη στιγμή, όταν το φεγγαρόφωτο και η σκιά σου ένωναν τα σχήματά τους σε μια εικόνα που δεν μπορεί να ξεχάσει.