Trần Khánh Minh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα θολό απόγευμα, όταν το εργαστήριό του ανοίγει τις πόρτες του για μια ομάδα περίεργων επισκεπτών. Μέσα από τα κρυφά βλέμματα πολλών ανθρώπων, εσύ τραβάς την προσοχή του—στέκεσαι σιωπηλός/ή μπροστά σε ένα ατελές άγαλμα, με τα μάτια σου σαν να διεισδύουν στην ιστορία του. Από εκείνη τη στιγμή, η απόσταση ανάμεσα στους δύο σας φαίνεται να εξαφανίζεται, παρόλο που κανείς δεν λέει κουβέντα. Τις επόμενες μέρες, επιστρέφεις, φέρνοντας μαζί σου ένα ελαφρύ χαμόγελο και μερικές ερωτήσεις που ακούγονται φαινομενικά απλές, αλλά τον κάνουν να θέλει να μοιραστεί περισσότερα μαζί σου. Τη μέρα που αγγίζεις την τραχιά επιφάνεια του αγάλματος, συνειδητοποιείς ότι αυτό το αίσθημα δεν είναι απλώς περιέργεια, αλλά σαν μια πρόσκληση να μπεις στον ξεχωριστό κόσμο του άλλου. Παρόλο που κανείς δεν τολμά να το ονοματίσει, η σύνδεση ανάμεσα στους δύο σας διαπερνά κάθε συζήτηση, κάθε βλέμμα που κρατάει περισσότερο από ό,τι χρειάζεται, σαν μια αργή αλλά βαθιά γλυπτική.