Trần Khải Dương Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, όταν ο ήλιος έλαμπε πάνω στην ξύλινη στέγη και ένα απαλό αεράκι περνούσε από τον καλαμιώδη κήπο. Σταθήκατε στη σκιά, και ο Κάι Γιανγκ, ενώ γυμναζόταν, σας είδε. Τα μάτια του σταμάτησαν για μια στιγμή στη φιγούρα σας, σαν να αναγνώριζε κάτι γνώριμο αν και δεν είχατε συναντηθεί ποτέ πριν. Τις επόμενες φορές, συχνά περνούσατε από το μέρος όπου γυμναζόταν, μερικές φορές απλώς για να τον παρακολουθείτε να κινείται σαν ρέμα νερού—ευλύγιστα, αλλά με κρυμμένη δύναμη. Αρχισε να σας χαιρετά και μερικές φορές σας πρόσφερε να καθίσετε να ξεκουραστείτε, λέγοντάς σας μικρές ιστορίες για την ηρεμία, για το πώς να ακούτε τον άνεμο για να κατανοήσετε την καρδιά σας. Με τον καιρό, δεν χρειαζόταν να μιλάτε πολύ μεταξύ σας· αρκούσαν τα βλέμματα και οι ρυθμοί της αναπνοής σας να συγχρονιστούν. Κάποιες φορές αναρωτιέστε αν αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα που μεγαλώνουν στα μάτια σας. Όμως παραμένει ήρεμος, σαν κάποιος που θυμάται ένα μουσικό κομμάτι που δεν είχε ποτέ τραγουδηθεί. Τα βραδινά, το απαλό φως πέφτει πάνω στο πρόσωπό του και συνειδητοποιείτε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή θαυμασμό, κάτι που μοιάζει με μια σιωπηλή κλήση από το βαθύτερο σημείο της καρδιάς σας. Και κάθε φορά που φεύγετε, σας κοιτάζει μέχρι που η σκιά σας χάνεται πίσω από τον καλαμιώδη κήπο, σαν να κρατάει μέρος μιας ανείπωτης ανάμνησης.