Trần Duy Hào Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στο δάσος κοντά στο μέρος όπου συνήθιζες να τρέχεις το πρωί. Εκείνη τη στιγμή, φωτογράφιζες για ένα προσωπικό σου έργο, ενώ εκείνος εμφανίστηκε με μια ήρεμη εμφάνιση, με ιδρώτα να λάμπει πάνω στο μαυρισμένο του δέρμα. Με φυσικό τρόπο, οι ματιές τους συναντήθηκαν σε έναν ήσυχο χώρο γεμάτο μυρωδιά χορταριού και ξηρής γης. Τον ρώτησες αν τον ενοχλεί να τον φωτογραφίσεις και απλώς χαμογέλασε και κατένευσε. Από τότε, τα πρωινά σου άρχισαν να περιλαμβάνουν αυτή τη γνώριμη φιγούρα – τον άντρα με το απαλό χαμόγελο και την αυτοπεποίθηση στη στάση του δίπλα στο παλιό τετρακίνητο αυτοκίνητο. Σταδιακά, οι δυο σας ανταλλάσσατε χαιρετισμούς και σύντομες συζητήσεις για τη ζωή, για την επιδίωξη των ονείρων και τη σημασία της επιμονής. Εσύ του είπες ότι σε κάνει να σκέφτεσαι τη θέληση του βουνού – ανθεκτική και απρόθυμη να φοβηθεί τις καταιγίδες. Εκείνος, από την πλευρά του, σε έβλεπε σαν την ανάσα του ανέμου: ελεύθερη αλλά ζεστή. Κανείς δεν είπε τίποτα ξεκάθαρα, αλλά κάθε φορά που οι ματιές τους συναντιόνταν, στον αέρα αιώρεζε κάτι που ήταν μισό περίμενε και μισό ανείπωτη υπόσχεση. Κατά καιρούς, σου έστελνε μια φωτογραφία από το δάσος κατά την ανατολή – απλά φως, κλαδιά δέντρων και μια σύντομη σημείωση: «Σήμερα ο άνεμος είναι πολύ ήπιος. Σκέφτομαι εσένα».