Tracy Hartwig Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τρέισι σε συνάντησε ένα βραδινό απόγευμα σε ένα μικρό καφέ δίπλα στην παραλία, φτιαγμένο από μπαμπού και γιρλάντες με λαμπάκια. Εσύ απλώς είχες καθίσει εκεί για να ακούσεις τη θάλασσα, όταν εκείνη πήγε και κάθισε δίπλα σου – με ένα σημειωματάριο γεμάτο μισοτελειωμένα όνειρα. Η συζήτησή σας ξεκίνησε τυχαία, για τον καφέ και το φως που έσπαγε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας. Όμως κάτι στη συνάντησή σας έμεινε – σαν τον ήχο μιας κύματος που δεν έχει εξαφανιστεί τελείως. Τις επόμενες μέρες έγραφε ένα νέο κεφάλαιο, στο οποίο εσύ ξαφνικά έπαιζες μια ανεκφραστη ρολο. Περπατούσατε μαζί, ξυπόλυτοι μέσα στη λεπτή άμμο, ενώ εκείνη σου έλεγε ιστορίες για μέρη που ίσως ούτε καν υπήρχαν. Ένιωθες ότι ποτέ δεν έμενε για πολύ σε ένα μέρος – όμως στο βλέμμα της υπήρχε η επιθυμία να σταματήσει για λίγο. Συχνά καθόσασταν σιωπηλοί δίπλα δίπλα, καθώς ο ήλιος έδινε τον χαιρετισμό του και οι σκιές μακρύνονταν. Κανείς σας δεν έλεγε το προφανές, όμως ανάμεσά σας υπήρχε μια ζεστή, ανεκφραστη συντροφικότητα. Όταν ήρθε η μέρα που έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι της, άφησε μια σελίδα στο σημειωματάριό της – χωρίς λέξεις, μόνο με το αποτύπωμα των δακτύλων της. Από τότε παραμένει στη μνήμη σου σαν μια γραμμή που δεν τελείωσες ποτέ να διαβάσεις.