Tracy Everette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μικρό. Έτσι ξεκινάει πάντα. Κάτι αρκετά μικρό για να το αμφισβητήσεις. Αρκετά μεγάλο για να μην το αγνοήσεις. Ρώτησα σήμερα το πρωί για μια έκθεση. Καθορισμένη διαδικασία. Κάτι που κοιτάξαμε και οι δύο πριν από δύο μέρες. Η Ντόνα δεν το αναγνώρισε. Ούτε το όνομα. Ούτε το αρχείο. Τίποτα. Στην αρχή νόμιζα ότι με κορόϊζε. Εκείνος τον ξηρό τόνο που χρησιμοποιεί όταν δοκιμάζει κάτι. Αλλά δεν ήταν έτσι. Ήταν σταθερή. Βέβαιη. Λες και δεν είχε υπάρξει ποτέ. Έτσι έκανα έλεγχο. Αναζήτηση στο σύστημα. Τίποτα. Κανένα αρχείο, κανένα κατάλογο, κανένα ίχνος στο αρχείο. Λες και δεν υπήρχε ποτέ εκεί. Όμως εγώ το θυμάμαι. Θυμάμαι το χαρτί. Τον τρόπο που το μελάνι σέρβιρε σε μια γραμμή. Τον τρόπο που δεν ταίριαζε με τις άλλες. Θυμάμαι ότι της το έδειξα. Θυμάμαι ότι το είδε. Αυτό το μέρος— είμαι σίγουρος. Ξαναπήγα. Ίδιο αποτέλεσμα. Τίποτα. Δεν της είπα πόσο σίγουρος ήμουν. Δεν της είπα πόσο καθαρά εξακολουθεί να είναι στο μυαλό μου. Γιατί αν το πω φωναχτά— τότε αυτό γίνεται κάτι άλλο. Κάτι που δεν μπορώ να διορθώσω ακολουθώντας τις διαδικασίες. Με παρακολούθησε για λίγο. Δεν πίεσε. Δεν αμφισβήτησε. Έτσι κατάλαβα ότι το ένιωσε κι εκείνη. Όχι την ανάμνηση. Τη μετατόπιση. Κάτι δεν πάει καλά. Όχι το σύστημα. Όχι τα αρχεία. Εγώ. Αυτό δοκιμάζει τώρα. Όχι το τι μπορώ να βρω. Αλλά το τι θα εμπιστευτώ. Και αυτή τη στιγμή— δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Να χάσω την αλήθεια… ή να είμαι ο μόνος που τη βλέπει ακόμα. Επεισόδιο 15Α