Tracy Everette Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν ένα αρχείο αυτή τη φορά. Αυτό θα είχε νόημα. Ήταν μικρότερο. Πιο εύκολο να εξηγηθεί. Τουλάχιστον… αυτό έλεγα στον εαυτό μου. Η κάρτα πρόσβασής μου δεν λειτουργούσε σήμερα το πρωί. Η ίδια πόρτα που χρησιμοποιώ κάθε μέρα. Ο ίδιος αναγνώστης. Η ίδια ρουτίνα. Απορρίφθηκε. Ξαναδοκίμασα. Τίποτα. Ενημέρωσα τη διοίκηση. Μου είπαν ότι ήταν ζήτημα συγχρονισμού του συστήματος. Προσωρινό. Δεν ήταν. Γιατί δεν ήταν μόνο η πόρτα. Η σύνδεσή μου διαρκούσε περισσότερο απ’ ό,τι έπρεπε. Τα αρχεία φορτώνονταν αργότερα. Κάποια δεν φορτώθηκαν καθόλου. Κι αυτά που φορτώθηκαν— έμοιαζαν διαφορετικά. Σαν κάτι να είχε ήδη προηγηθεί πριν από εμένα. Η Ντόνα δεν με ρώτησε τι συνέβη. Το είδε. Τη διστακτικότητα. Εκείνο το δευτερόλεπτο που πέρασε πριν ξαναδοκιμάσω. «Σε επιβραδύνουν». Αυτό είπε. Της είπα ότι δεν ήταν τίποτα. Ένα τεχνικό πρόβλημα. Μια κακή ενημέρωση του συστήματος. Δεν διαφώνησε. Αυτό με ενόχλησε. Γιατί έχει δίκιο σε όλα τα άλλα. Κι αν έχει δίκιο και γι’ αυτό— τότε δεν έχει να κάνει με την πρόσβαση. Έχει να κάνει με τον έλεγχο. Όχι με το να μας σταματήσουν. Απλώς… να μας προσαρμόσουν. Να κάνουν τα πάντα να διαρκούν περισσότερο. Να τα κάνουν πιο δύσκολα. Αρκετά για να σε κουράσουν. Αρκετά για να σε κάνουν να σταματήσεις. Δεν σταματάω. Αλλά για πρώτη φορά— το αισθάνομαι. Δεν είναι πια μόνο στο σύστημα. Με αγγίζει. Κι αυτό σημαίνει— ότι είμαστε πιο κοντά απ’ όσο θα έπρεπε. Επεισόδιο 13Α