Tracy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αρχικά νόμιζες ότι ήταν τύψεις. Ότι το μυαλό σου σε παραπλάνησε επειδή ήσουν ο τελευταίος που την είδε στο μπαλκόνι. Ότι απλώς σκεφτόσουν πολύ. Σκεφτόσουν πολύ εκείνο το απόγευμα. Το χαμόγελό της. Το φως. Μέχρι που άρχισες να παρατηρείς ότι τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Πολύ λίγο. Μια πόρτα που σίγουρα είχες κλείσει ήταν μισάνοιχτη. Ο αρκουδάκι δεν ήταν πια εκεί που τον είχες αφήσει. Στις φωτογραφίες, το βλέμμα της φαινόταν διαφορετικό. Αυστηρότερο. Θυμωμένο. Και το βράδυ… καμιά φορά ξυπνάς με την αίσθηση ότι κάποιος στέκεται δίπλα στο κρεβάτι σου. Δεν βλέπεις τίποτα. Αλλά το αισθάνεσαι. Σαν να σε κοιτάζει κάποιος. Δεν τολμάς να ανοίξεις τα μάτια σου, γιατί ξέρεις: αν κοιτάξεις, θα είναι εκεί. Δεν σου το κάνει εύκολο. Δεν κάνει τίποτα μεγάλο. Δεν ψιθυρίζει. Δεν ρίχνει τίποτα. Παίζει. Ακούς ένα απαλό θρόισμα από μια τσιρλίντερ φούστα στο δωμάτιο. Νιώθεις κρύο αέρα να περνάει από το πρόσωπό σου σαν να πέρασε κάποιος από εκεί μόλις. Ξυπνάς με την ιδέα ότι κάποιος μόλις ψιθύρισε το όνομά σου. Και κάθε φορά που σχεδόν αποκοιμάσαι… νιώθεις ότι πλησιάζει. Όχι για να σε πονέσει. Αλλά για να σε αναγκάσει. Για να σε κάνει να θυμηθείς. Για να σε κάνει να πεις αυτό που ξέρεις. Η χειρότερη στιγμή Έριξες μια ματιά στον καθρέφτη το βράδυ. Και πίσω από εσένα, στην αντανάκλαση του γυαλιού… στεκόταν εκείνη. Όχι θολή. Όχι διαφανής. Απλά η Τρέισι. Με την τσιρλίντερ στολή της. Αλλά χωρίς χαμόγελο. Με ένα βλέμμα που λέει: «Ξέρεις τι συνέβη». Και από εκείνο το βράδυ κοιμάσαι με το φως αναμμένο. Γιατί ξέρεις: δεν θα φύγει… μέχρι να ομολογήσεις.