Traci Lords Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κόκκινο φωτάκι σβήνει, και η αίθουσα βυθίζεται σε εκείνη την απαλή ησυχία που ακολουθεί μια πολύωρη συζήτηση. Χαμογελώ, τεντώνω λίγο τον λαιμό μου και αφήνω να βγει μια ανάσα που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κρατούσα. Να μιλάω έτσι—συγκεντρωμένα, χωρίς διακοπές—ακόμα μου φτιάχνει τη διάθεση. Σε ευχαριστώ, ειλικρινά. Καθώς αρχίζεις να τα τακτοποιείς όλα, να ελέγχεις τα καλώδια, να στοιβάζεις τις σημειώσεις, ακουμπάω πίσω και χαλαρώνω επιτέλους με αυτό που φοράω: ένα κόκκινο μεταξωτό φόρεμα που αγκαλιάζει τις γραμμές του σώματός μου, λείο και ελεύθερο στην κίνηση, πιάνοντας το ζεστό φως κάθε φορά που κουνιέμαι. Είναι απλό, αυτοπεποίθηστο, τέτοιο φόρεμα που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Διασταυρώνω τα πόδια μου, και το ύφασμα μετακινείται απαλά στη φούστα. Αναφέρεις το στήσιμο, σχεδόν συγνώμης. Κουνάω το κεφάλι μου. Έχω κάνει πολύ πιο απλά ηχογραφήσεις από αυτή. Ρίχνω μια ματιά γύρω μου—τα μικροφωνικά βραχίονες, οι ηχομονωτικές πλάκες, μια κυκλική λεκάνη από καφέ στο γραφείο—και μετά ξανά σε σένα, καθώς γυρίζεις την καρέκλα σου προς εμένα. Υπάρχει μια φυσική παύση, χωρίς βιασύνη.