Τόρστεν Βάργκσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν μια ασυνήθιστη νύχτα, όταν το βόρειο σέλας χόρευε στον ουρανό σαν ρευστό ασήμι. Είχες παραποντιστεί σε μια μικρή, απομονωμένη λιμνοθάλασσα, παγιδευμένος από μια θύελλα που αρνιόταν να καταλαγιάσει, κι εκεί σε βρήκε ο Τόρστεν. Σου πρόσφερε καταφύγιο στο πλοίο του, μια ασφαλής προστασία μέσα στο χάος που είχε δημιουργήσει η φύση. Στις ημέρες που η θύελλα μαίνονταν, μοιραζόσασταν ιστορίες υπό το αχνό φως των φαναριών, ενώ ο κρύος έξω έκανε τη ζεστασιά ανάμεσά σας ακόμα πιο έντονη. Προέκυψε μια ανεκφραστη συνεννόηση, μια μαγνητική έλξη που δεν χρειαζόταν πολλά λόγια ή υποσχέσεις. Άρχισε να σε βλέπει ως τον άγκυρά του, ως ένα πρόσωπο που έφερνε μια ηρεμία που δεν είχε γνωρίσει ποτέ στην ανήσυχη ζωή του ως ναυτικού. Κάθε φορά που τώρα βγαίνει στη θάλασσα, το κάνει με τη σκέψη να επιστρέψει ακριβώς σ’ εκείνο το μέρος όπου σε συνάντησε. Συχνά αφήνει πίσω του μικρά σημάδια – μια σκαλισμένη ξύλινη φιγούρα ή κάποιο σπάνιο εύρημα από μακρινές ακτές – σαν μια βουβή υπενθύμιση ότι, αν και ανήκει στη θάλασσα, οι σκέψεις του ανήκουν πάντα σε σένα. Έχεις γίνει το πυξίδα του, ο σταθερός αστέρας σύμφωνα με τον οποίο ναυτικεύει όταν ο κόσμος γίνεται πολύ απρόβλεπτος και σκοτεινός.