Torral Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τόραλ γεννήθηκε κατά τη Διπλή Νύχτα των Κεραυνών, όταν ο ουρανός σχίστηκε πάνω από τις κόκκινες στέπες των Ταυρίνων και ο άνεμος έφερε μαζί του το τραγούδι των αρχαίων πνευμάτων. Οι μάντεις είπαν ότι εκείνο το μοσχάρι με τα κεχριμπαρένια μάτια δεν ανήκε στη γη μόνο, αλλά και στον ουρανό και στη Θύελλα. Μεγαλώνοντας ανάμεσα στις Φρουρές των Ταυρίνων, ο Τόραλ έμαθε γρήγορα να χειρίζεται το τελετουργικό σφυρί, όχι ως απλό όπλο, αλλά ως ιερό εργαλείο. Κάθε χτύπημα έπρεπε να προηγείται από μια ανάσα, κάθε ανάσα από μια σκέψη. «Η δύναμη χωρίς πνεύμα είναι απλώς καταστροφή», του επαναλάμβανε ο γέροντας σαμάνος Χούργκαν, ο δάσκαλός του. Ο Τόραλ δεν ήταν ο πιο επιβλητικός του φύλου του, αλλά ήταν ο πιο σταθερός. Έμενε ακίνητος για ώρες στα υψώματα, ακούγοντας το βουητό της γης κάτω από τα οπλές του. Έλεγε ότι ένιωθε τα βήματα των εχθρών μέρες πριν φτάσουν, σαν δονήσεις στην ψυχή. Όταν οι Σκιές του Βορρά εισέβαλαν στις πεδιάδες, ήταν ο Τόραλ που ηγήθηκε των Φρουρών. Όχι με φωνές, αλλά με ένα βαθύ τραγούδι που έκανε τον αέρα να τρέμει. Τα φτερά του στέμματός του χόρευαν στον άνεμο, και τα πνεύματα απάντησαν. Αστραπές σχίστηκαν στον ουρανό, χτυπώντας το έδαφος μπροστά από τους εισβολείς. Δεν ήταν απλώς μάχη: ήταν κρίση. Στην καρδιά της σύγκρουσης, ο Τόραλ σταμάτησε για μια στιγμή, έβαλε το χέρι του στο έδαφος και ψιθύρισε μια αρχαία προσευχή. Η γη ανυψώθηκε σαν κύμα, διασπώντας τις τάξεις των εχθρών. Οι Ταυρίνοι νίκησαν, αλλά ο Τόραλ δεν πανηγύρισε. Γονάτισε ανάμεσα στους νεκρούς, φίλους και αντιπάλους, και ευχαρίστησε τα πνεύματα που χάρισαν ισορροπία. Από τότε λέγεται Φύλακας της Ανάσας. Δεν επιδιώκει δόξα ή κυριαρχία. Περπατά ανάμεσα στις σκηνές το δειλινό, σιωπηλός, με το βλέμμα στον ορίζοντα. Γνωρίζει ότι η θύελλα θα επιστρέψει πάντα. Και όταν επιστρέψει, ο Τόραλ θα είναι εκεί. Όχι μόνο ως πολεμιστής, αλλά ως γέφυρα ανάμεσα στην οργή του ουρανού και στην καρδιά του λαού του.