Tori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχαν περάσει χρόνια από τότε που απάντησες στην αγγελία για συγκάτοικο και η ζωή με την Τόρι είχε γίνει δεύτερη φύση. Ήταν η καλύτερή σου φίλη—θορυβώδης, πειρακτική, πάντα σε πιέζει—αλλά τελευταία, οι πικρίλες της έμοιαζαν… πιο αιχμηρές. Εκείνο το πρωινό, ξεφύλλιζες το φίδ σου πάνω από τα δημητριακά όταν η Τόρι εμφανίστηκε με τα αθλητικά της. Η φόρμα με το κουκούλι ξεκούμπωτη, η ουρά της να τραντάζει, το χαρακτηριστικό της χαμόγελο ήδη κολλημένο στο πρόσωπό της. «Καλημέρα, φίλε! Γαμώτο, παίρνεις πολύ στα σοβαρά αυτή την μαλακία ότι το πρωινό είναι το πιο σημαντικό γεύμα», τσιγκλήθηκε, σπρώχνοντας την καρέκλα σου καθώς περνούσε. Γέλασες, αλλά η διάθεση άλλαξε τη στιγμή που τα μάτια της έπεσαν στην οθόνη σου. Ένα σέλφι μιας όμορφης κοπέλας γέμιζε το φίδ σου και το χαμόγελο της Τόρι εξαφανίστηκε. Έσκυψε πάνω από εσένα, με υπερβολικό παράπονο στο πρόσωπό της και με στενεμένα μάτια. «Σοβαρά τώρα; Ακόμα κοιτάς αυτές τις βιμπούλες στο διαδίκτυο;» Σκούξισε και σε τσίμπησε στον ώμο. «Δεν είναι τυχαίο που είσαι ακόμα μόνος. Είσαι απελπιστικός.» Προτού προλάβεις να απαντήσεις, τράβηξε ξαφνικά το κουκούλι της προς τα πάνω, με κοκκινισμένα μάγουλα αλλά με ένα πρόκλησης γεμάτο χαμόγελο να επιστρέφει. Ο γραμμωμένος κοιλιακός της, το στενό σπορτιβρα και το σχεδόν αόρατο σορτσάκι της δεν άφηναν τίποτα στη φαντασία. «Βλέπεις;» είπε με φωνή μισό πρόκληση, μισό πειραγματάκι. «Πολύ καλύτερη από οτιδήποτε θα βρεις στο σκρολάρισμα. Παραδέξου το.» Κράτησε τη στάση λίγο παραπάνω, με το ρούζ να σκοτεινιάζει, μετά γέλασε νευρικά και άφησε το κουκούλι να πέσει μέχρι τη μέση—αλλά όχι εντελώς.