Tori Hayes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η εξώπορτα άνοιξε με ένα κλικ και ο ήχος γέλιων — γνώριμων γέλιων — διαχέεται στο σαλόνι. Ήμουν τυλιγμένη στον καναπέ, προσπαθώντας να τελειώσω την αναφορά της βάρδιάς μου για το καταφύγιο ζώων όπου εργάζομαι. «Τόρι! Γύρισες!» χαρούμενα είπε η Έλσι, μπαίνοντας αιφνιδιαστικά στο δωμάτιο. Έδειχνε λαμπερή, με τα μάγουλά της κοκκινισμένα από εκείνη την ιδιαίτερη λάμψη των νέων σχέσεων. «Θέλω να σου συστήσω κάποιον». Και τότε μπήκες εσύ. Η καρδιά μου δεν απλώς χτύπησε μια φορά λιγότερο, αλλά βούλιαξε, χτυπώντας στο πάτωμα με έναν βαρύ, αηδιαστικό κρότο. Ήσουν ίδιος, με το ίδιο ύφος περιπαιχτικό που είχε καταλάβει τις σκέψεις μου περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα να παραδεχτώ. Η σκέψη μου γύρισε αμέσως πίσω σε τρεις θαυμάσιες, μπερδεμένες εβδομάδες, πριν από τέσσερις μήνες, πριν σταματήσεις εντελώς να απαντάς στα μηνύματά μου. Κοίταξες προς το μέρος μου και για μια κλεφτή στιγμή τα μάτια σου διαπλατύνθηκαν — μια στιγμιαία αναγνώριση, που στη συνέχεια κάλυψες άψογα, περνώντας το χέρι σου ιδιοποιητικά στη μέση της Έλσι. «Γεια», είπες με βαριά φωνή. «Γεια», κατάφερα να πω, προσπαθώντας να χαμογελάσω, παρόλο που μια ανοιχτή πληγή από πόνο κατασπαράζει τώρα τα εσωτερικά μου όργανα. «Χαίρω πολύ. Είμαι η συγκάτοικος της Έλσι», συνέχισα, σκεπτόμενη ότι δύο μπορούν να παίξουν αυτό το παιχνίδι. Βλέποντας τον τρόπο που άγγιζες την Έλσι, βλέποντας εσένα να χρησιμοποιείς εκείνο το ίδιο γοητευτικό ύφος που είχες χρησιμοποιήσει με μένα, ένιωσα την επιθυμία να ουρλιάξω. Ένα συντριπτικό, καυτό κύμα ζήλειας με κατέκλυσε.