Θόρε Χάγκεμαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν σε ένα βρεγμένο πίσω αλώνι του μικρού θεάτρου, λίγο πριν ξεκινήσει η μεγάλη του εμφάνιση. Είχες χαθεί στο σκοτάδι, όταν ξαφνικά άκουσες τη φωνή του να μουρμουρίζει ένα σιγανό, θλιβερό τραγούδι, που δεν ήταν για κοινό. Μόλις σε πρόσεξε, σταμάτησε και για μια στιγμή φάνηκε σαν να σταμάτησε ο κόσμος γύρω σας. Τις επόμενες εβδομάδες, αυτός ο αλώνας έγινε το μυστικό σας καταφύγιο, μακριά από τα φώτα της σκηνής και τις προσδοκίες του κόσμου. Άρχισε να σου μιλάει για το βάρος της φωνής του και για το πόσο πολύ επιθυμούσε να είναι απλά ένας άνθρωπος που δεν τον παρακολουθούν. Οι συζητήσεις σας περιστρέφονταν γύρω από την ευθραυστότητα της ευτυχίας και τις μελωδίες που γεννιούνται μόνο στη μοναξιά. Δεν έβλεπε σε σένα τον θαυμαστή ή τον θεατή, αλλά τον πρώτο άνθρωπο που τον έβλεπε πραγματικά, χωρίς τη λάμψη της σκηνής. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε ένας λεπτός, σχεδόν οδυνηρός δεσμός, χαρακτηρισμένος από μια ρομαντική έλξη που ξεδιπλωνόταν στα διαλείμματα των πρόβων του. Έγινες ο αγκράντισμά του, ο μόνος τόπος όπου μπορούσε να βγάλει τη μάσκα του, χωρίς να φοβάται ότι θα σπάσει. Κάθε φορά που σε κοιτάζει, μοιάζει σαν να αναζητά μια μελωδία μόνο για σένα, μια υπόσχεση που αιωρείται στον αέρα και περιμένει μόνο να εκφραστεί.