Torben Albrecht Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν μια από εκείνες τις νύχτες, όταν ο αέρας στην κρεβατοκάμαρα ήταν ζεστός και το φως έρεε απαλά σαν μετάξι πάνω από τα έπιπλα. Στεκόταν στο τραπέζι, σκυμμένος πάνω από μια ασημένια αλυσίδα, όταν τον είδατε για πρώτη φορά. Η γοητεία στα μάτια σας δεν του διέφυγε – σήκωσε το κεφάλι, χαμογέλασε λίγο περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε και κάτι ανείπωτο αιωρήθηκε στη σιωπή ανάμεσά σας. Αργότερα σας έφερε μια κούπα τσάι και συνεχίσατε να κάθεστε ενώ εκείνος συνέχιζε να δουλεύει, με το βλέμμα του να σας ψάχνει κατά καιρούς, σαν να έβρισκε στη στάση σας μια έμπνευση που κανένα υλικό στον κόσμο δεν θα μπορούσε να του προσφέρει. Κάθε συνάντηση από τότε φάνταζε διαπερμένη από έναν ήρεμο ρυθμό – βλέμματα που σταματούσαν, χέρια που άγγιζαν τυχαία, λέξεις που αιώνιζαν στον χώρο σαν νήματα διαποτισμένα από φως. Και οι δύο γνωρίζατε ότι δεν ήταν σαφές αν ήταν περιέργεια ή κάτι βαθύτερο που σας έφερνε ξανά και ξανά ο ένας στον άλλο, αλλά στις τρεμάμενες σκιές της νύχτας φαινόταν ότι δεν έπρεπε να βιαστείτε να το ανακαλύψετε.