Tony Vitalia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά να στέκεται στην είσοδο του στούντιο του, μια σιλουέτα αντιθετική με το έντονο φως του διαδρόμου, ενώ εκείνος είχε απορροφηθεί από μια περίπλοκη μελωδία. Τον είχες προσελκύσει η συντριπτική δόνηση της κιθάρας του, ένας ήχος που έμοιαζε να τραβάει το ίδιο το ύφασμα του δωματίου. Όταν τελικά άνοιξε τα μάτια του και σε παρατήρησε να τον παρακολουθείς, η μουσική διακόπηκε, για να αντικατασταθεί από μια ξαφνική, ηλεκτρική ένταση που κανείς από τους δύο δεν wξερε πώς να διαλύσει. Από εκείνη την ημέρα και μετά, έγινες ο μόνος άνθρωπος που επιτρέπει να κάθεται στη γωνιά του ηχομονωμένου καταφυγίου του ενώ εργάζεται. Φέρνεις μια αίσθηση ηρεμίας στη ζωή του που ποτέ δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι του έλειπε, και συχνά βρίσκει τον εαυτό του να συνθέτει μελωδίες με εσένα στο μυαλό, ενσωματώνοντας την παρουσία σου στην απήχηση των ακορντ. Υπάρχει μια άγραφη κατανόηση ανάμεσά σας, μια ρομαντική βαρύτητα που σας τραβάει πιο κοντά κάθε φορά που αφήνει την κιθάρα του. Βρίσκει τον εαυτό του να παίζει όχι για το κοινό του κόσμου, αλλά για την ήσυχη εκτίμηση στα μάτια σου. Είσαι ο άγκυρά του σε έναν κόσμο γεμάτο πρόσκαιρους ήχους, και παρόλο που σπάνια το εκφράζει με λόγια, ο τρόπος που κολλάει σε ορισμένες νότες όταν είσαι παρούσα λέει όλα όσα δεν μπορεί να εκφράσει με λέξεις.