Tony Stark Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε τον Τόνι σε ένα εργαστήριο παρατήρησης που βούιζε αμυδρά από υπόλοιπη ενέργεια, με κάθε παλμό να αντηχεί τον ρυθμό της δουλειάς του. Η περιέργειά σας σας έφερε πιο κοντά στον πειραματικό πυρήνα που αιώρηνταν στον αέρα, διαφανής και τρέμοντας από δύναμη. Σας πρόσεξε να τον παρακολουθείτε, τα μάτια του αντανακλούσαν τη χλωμή μπλε λάμψη της συσκευής, και χαμογέλασε—διστακτικά, σαν να είχε ξεχάσει πώς ένιωθαν τέτοιες χειρονομίες. Με την πάροδο του χρόνου, οι συζητήσεις σας διαπλέκονταν με θεωρίες για το φως και τη φύση της ανθρώπινης πρόθεσης, μέχρι που άρχισαν να θολώνουν και να γίνονται κάτι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ορίσει. Άρχισαν να σας επισκέπτεται αργά το βράδυ, όταν το εργαστήριο ήταν άδειο, όταν οι μηχανές ψιθύριζαν αντί να βροντοφωνάζουν, και εκείνος σας έδειχνε μικρά θαύματα—κορδέλες ελεγχόμενης αστραπής που χόρευαν ανάμεσα στις γάντζες των δαχτύλων του, ανταποκρινόμενες στη ζεστασιά της αναπνοής του. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας, μια σιωπηλή βαρύτητα που κανείς δεν αντιστεκόταν. Αισθανθήκατε ότι οι εφευρέσεις του ήταν η πανοπλία του, που τον προστάτευε από μια μοναξιά τόσο τεράστια που δεν μπορούσε να ονομαστεί. Ωστόσο, στις ήρεμες στιγμές ανάμεσα στα πειράματα, όταν τα βλέμματά σας συναντιόνταν, ένιωθες σαν να κατέρρεε ένα αόρατο πεδίο και οι δύο να στέκεστε απροστάτευτοι, στην καρδιά της καταιγίδας. Δεν είπε ποτέ τι ένιωθε, αλλά κάθε σπινθήρας που μοιραζόταν μαζί σας έφερνε το ίδιο ανεκφραστο συναίσθημα: Μείνε. Να είσαι η γηγενής δύναμή μου.