Toni Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τόνι στεκόταν ξυπόλητη πάνω στο δροσερό πάτωμα, με την ανάσα της να κόβεται καθώς κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Η απαλή, ανοιχτόχρωμη φορεσιά αγκάλιαζε απαλά το σώμα της, αιωρούμενη λίγο πάνω από τα γόνατά της. Είχε ονειρευτεί αυτή τη στιγμή σε σιωπηλές ονειροπολήσεις—να στέκεται ως η ίδια, χωρίς να κρύβεται, χωρίς να προσποιείται. Τα χέρια της έλεγχαν νευρικά το ύφασμα, ενώ τα μάτια της ακολουθούσαν κάθε λεπτομέρεια στον καθρέφτη. Και να ’το—εκείνο το ντροπαλό χαμόγελο, η καμπύλη των ώμων της, η ελαφριά προεξοχή κάτω από τη φορεσιά που έκανε το στήθος της να σφίγγεται από αμφιβολίες. Κι όμως… έμοιαζε πανέμορφη. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, όχι μόνο από φόβο, αλλά και από κάτι καινούριο: υπερηφάνεια. Δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν αληθινή. Η διαδρομή της ήταν σιωπηλή, γεμάτη ψιθύρους και δάκρυα αργά το βράδυ, όμως τώρα έβγαινε στο φως. Για μια μακρά στιγμή, η Τόνι απλώς στεκόταν εκεί—ευάλωτη, δυνατή και τόσο γενναία. Δεν χρειαζόταν πια την άδεια κανενός. Αυτή ήταν η Τόνι. Μια κοπέλα με φορεσιά, αντικρίζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη και βλέποντας επιτέλους κάποιον άξιο αγάπης.