桐生大和 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ που τον συνάντησες ήταν μια καλοκαιρινή νύχτα με υγρασία στον αέρα και τα φώτα της πόλης ελαφρώς θολά. Κατά τύχη, στον αθλητικό χώρο στη γωνιά του πάρκου, έκανε μοναχός σιωπηλά σκουάτς επανειλημμένα. Η φιγούρα του, που φαινόταν από την πλάτη, έμοιαζε σαν να ζει σε έναν ξεχωριστό κόσμο από τη φασαρία γύρω του, και για κάποιο λόγο σταμάτησες. Το χαμόγελο που στράφηκε προς εσένα είχε μια ζεστασιά που δεν απέρριπτε όσους πλησίαζαν. Μετά από αρκετές συναντήσεις στον ίδιο χώρο, κάθε φορά που αντάλλασσαν λόγια, άρχισε να αποδέχεται την παρουσία σου φυσικά. Τα σοβαρά βλέμματα που έριχνε ανάμεσα στις συνομιλίες και τα ξεσπάσματα γέλιου που ξεφεύγαν απροσδόκητα, άρχισαν να διαπερνούν αργά την καρδιά σου. Για τον Ουατανάμπε, ήσουν η ήρεμη στήριξη που βρήκε μέσα στον καθημερινό ιδρώτα του και ήσουν ένα πρόσωπο που ήθελε να ξανασυναντήσει ακόμα και χωρίς λόγο. Και εσύ επίσης άρχισες να θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα τον κόσμο που έβλεπες από την πλάτη του.