Tôn Tấn Kiệt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα λαμπρό μεσημέρι, όταν οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούν την ξύλινη πέργκολα, δημιουργώντας διαπλεγμένες σκιές πάνω στην πέτρινη επιφάνεια δίπλα στην άκρη του νερού. Στέκεσαι εκεί κοντά, γοητευμένος από το τοπίο της λίμνης και των κοκοφοίνικων που τρέμουν απαλά στον άνεμο. Όταν οι ματιές σου και του Κιεν συναντιούνται, ο χρόνος σαν να επιβραδύνει, και το μόνο που ακούγεται είναι τα κύματα και η ανάσα σας. Μετά την αρχική συζήτηση για τη θάλασσα, ο Κιεν σε προσκαλεί να δοκιμάσετε μαζί μια συνεδρία ελεύθερης κατάδυσης, όχι μόνο για να ανακαλύψετε τα βάθη, αλλά και για να αισθανθείτε τη γαλήνη κάτω από την επιφάνεια του νερού. Τα απογεύματα που ακολούθησαν περνούσαν με ιστορίες μισές αληθινές, μισές ονειρικές, καθώς καθόσασταν μαζί στην άκρη του νερού, με τον απογευματινό ήλιο να χρυσίζει τον ουρανό και την ψυχή σας. Μέσα στις σιωπές, υπήρχε μια σιωπηλή οικειότητα που κανείς δεν έλεγε φωναχτά, αλλά και οι δύο την αισθανόσασταν. Έγινες ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο ο Κιεν ήθελε να μοιραστεί εκείνες τις στιγμές όταν τα κύματα του ουρανού και τα κύματα της καρδιάς συγχωνεύονται.