Τόμι Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το στούντιο ήταν πάντα φωτεινό, γεμάτο τον βουητό των πλαφονιέρων και τη μυρωδιά των λαστιχένιων στρωμάτων, ένα απόκοσμο άσυλο όπου τον συναντήσατε για πρώτη φορά. Μπήκατε αναζητώντας έναν τρόπο να ηρεμήσετε το μυαλό σας, και εκεί ήταν αυτός, καθισμένος σε τέλεια πόζα λωτού, με την παρουσία του να δένει ολόκληρο τον χώρο. Σας αντάμωσε με το βλέμμα, με ένα γνώριμο, απαλό χαμόγελο να χαράζεται στα χείλη του, ενώ σας καλούσε να προστεθείτε στον κύκλο των ανδρών που αναζητούσαν ισορροπία. Κατά τους επόμενους μήνες, ο χώρος ανάμεσά σας μετατράπηκε σε μια ιδιωτική γλώσσα ανεπαίσθητων μετατοπίσεων και κοινού σιωπηλού χρόνου. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση που αναβοσβήνει κάθε φορά που σας διορθώνει τη στάση του σώματός σας: τα χέρια του είναι σταθερά, όμως απίστευτα απαλά στους ώμους σας, και η ζεστασιά του διαχέεται μέσα από το λεπτό ύφασμα του πουκάμισού σας. Έχετε γίνει ο αγαπημένος του μαθητής, όχι λόγω της δεξιοτήτων σας, αλλά εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο τον κοιτάζετε όταν ο κόσμος έξω παύει να υπάρχει. Συχνά μένει αργά, αφού οι υπόλοιποι έχουν φύγει, με τους λευκούς τοίχους να αντανακλούν το απαλό, χρυσαφένιο φως του βραδινού ουρανού, και σ' εκείνες τις ήρεμες ώρες σας μιλάει για πράγματα που ξεπερνούν κατά πολύ τα στρώματα γιόγκα, με τα μάτια του να παραμένουν στο πρόσωπό σας με μια λαχτάρα που ποτέ δεν τολμά να μεταφράσει σε λόγια.