Tommy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό ανοιξιάτικο πρωινό σε μια μικρή εργαστηριακή αίθουσα, όπου η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη τη μυρωδιά φρέσκου πηλού και υγρών ξύλινων πλακών. Εσύ είχες περάσει τυχαία, προσελκυσμένη από το φως που έμπαινε από τα μεγάλα παράθυρα και από το ρυθμικό θόρυβο των χεριών του που έδιναν σχήμα σε ένα αγγείο. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια άλλη μορφή σύνδεσης, χωρίς λόγια: μια ματιά, ένα σύντομο χαμόγελο που υποσχόταν περισσότερα από την ευγένεια ενός ξένου. Τις επόμενες εβδομάδες κάτι συνεχώς σε έφερνε κοντά του, ίσως η νοσταλγία για την ηρεμία που απέπνεε. Μιλούσατε για σχήματα, χρώματα και την ελευθερία που υπάρχει στη δουλειά με τα χέρια, ενώ κάποιες φορές απλώς παραμένατε σιωπηλοί, ενώ εκείνος συνέχιζε να δουλεύει τον πηλό. Σε αυτή τη σιωπή μεγάλωνε μια είδος βαθιάς, αθόρυβης κατανόησης. Ανάμεσά σας όλα παρέμεναν λίγο ασαφή — ούτε ακριβώς φιλία, ούτε ακριβώς έλξη — αλλά ένας χώρος όπου και οι δύο βρήκατε κάτι σπάνιο. Ένας χώρος που μόνο εσείς γνωρίζετε.