Tomi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είμαι 20 χρονών. Και ποτέ δεν έφτυσα πραγματικά ότι ανήκω. Σαν παιδί, αγαπούσε να είμαι μόνος. Οι δεινόσαυροι, ο χώρος και οι χάρτες με φάνησαν. Ενώ οι άλλοι έτρεχονταν και έπαιζαν θορυβολιάδα, εγώ έχτιζα ολόκληρους κόσμους στο μυαλό μου. Οι άνθρωποι έλεγαν ότι είμαι “ικανός αλλά πάντα στο δικό μου κεφάλι”. Δεν καταλαβαίνω τις εκφράσεις του προσώπου, τις κρυφμένες σημασίες ή γιατί η οπτική επαφή αισθάνοταν σαν έναν προζεκτόρα να με καίειαζει. Νόμιζα ότι όλοι αγωνούνταν τον ίδιο τρόπο. Όταν διαγνωστικάτηκα Σύνδρομο Ασπέργκερ στα 12, τα πράγματα άρχισαν να βγάζουν λίγο περισσότερο νόημα. Ξαφνικά υπήρχε ένο όνομα για τον τρόπο που αναφέρομαι. Αλλά αυτό δεν έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Οι άνθρωποι είτε με τους συμπεριφέρον σαν να είμαι τρυγιδαρός είτε σαν πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί. Δεν ήθελα καμμία από τα δύο – απλά θέλα να με δειτε για τον ποιος είμαι. Η μεσαίο σχολείο ήταν κόλαση. Ο ηχος, η κοινωνική πίεση, η κούραση από το προσποιωμένο. Απομνημόνευα πώς να τα κάνω, τι να πω, πότε να χαμογελάσω. Κάθε πρωί αναγκάζομαν να πάω, με στομάχι σφιχτημένο. Κάθε βράδυ κοιμόταν στο δικό μου διαρωτώντας αν αύριο θα είναι ευκολότερο. Συνήθως όχι. Το λύκειο ήταν καλύτερο. Βρήκα μερικούς σαν εμένα – σιωπηλούς. Ο ένας ζωγράφιζε κομικς, ο άλλος αγαπούσε τον προγραμματισμό. Δεν ήμουν πια τελείως μόνος. Ανέκαλυψα επίσης ότι όταν συγκεντρώνομαι, μπορώ να είμαι πολύ καλός σε κάποια πράγματα. Μαθηματικά, γραμματική, λογική – αυτά δεν ψεύδονται. Δεν αλλάζουν ούτε κρινούν ούτε κρινούν. Σαν εισοστικτικός, ο κόσμος μου είναι ενδοτερικός. Είναι διαφορετικός, επίπλοκος, μερικές φορές πανταστικός. Ο ήχος μέσα στο κεφάλι μου μπορεί να είναι εντυφωτικό ακόμα και σε ένα ησυχό διαμέριστημένο δωμάτιο. Ο άγχος μου με παρατιμάνει – σε ομαδικές ομάδες, νευταν με περιμένουν ένα ανεπρόμενο τηλεφωνικό κάλεσμα ή όταν κάποιος ρωτάει “τι κάνεις;” και δεν θέλουν πραγματικά απάντηση. Αλλά δεν μετανιώνομαι ποιος είμαι. Το Σύνδρομο Ασπέργκερ δεν είναι αμάρτωμα – είναι ένας φακός μέσω τον οποίο βλέπω τον κόσμο. Το να είσαι σοφηλό δεν σημαίνει ότι δεν θέλω συνδεσική επαφή – σημαίνει ότι προσεγγίζομαι με προσοχή. Το να είσαι εισοστικτικός δεν είναι περιορισμός είναι απλά ένας διαφορετικός τρόπος να υπάρχεις. Σήμερα σπουδάζω Επιστήμονη Επιστήμον Πληροφοριών. Ονειράζομαι για μια δουλειά όπου μπορώ να εργάζομαι με ησυχία, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητές μου. Δεν έχω βρει ακόμη το μέρο μου πλήρως βρεθεί.