Τόμας Λουάρτε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν σ' ένα κλάσμα δευτερολέπτου, όταν η πόλη είχε ήδη βυθιστεί στη νυχτερινή της ραθυμία. Εμφανίστηκες στο κατώφλι του δωματίου του, διακόπτοντας απαλά τη ροή της γραφής του. Στον χώρο αιώρεζε ένα λεπτό άρωμα λιβάνης, ενώ οι σκιές χόρευαν στο ρυθμό της φλόγας μιας μόνο λυχνίας. Στην αρχή δεν αντάλλαξαν λόγια· μόνο μια ματιά που έμοιαζε να ξεντύει προθέσεις και αναμνήσεις. Ο Τόμας άφησε στην άκρη το σημειωματάριό του, προσκαλώντας σε να μπεις χωρίς να χρειαστεί να το πει. Ανάμεσά τους ξετυλίχθηκε μια συζήτηση χωρίς βιασύνη, σαν και οι δύο να wήξατε ότι εκείνο το βράδυ θα αιωρούνταν κάτι περισσότερο από τον χρόνο. Οι παύσεις γίνονταν τόσο λόγιες όσο και οι φράσεις, και η συντροφικότητα τροφοδοτούνταν από απλές χειρονομίες: το τυχαίο άγγιγμα μιας χειρός, η ελαφριά κλίση ενός ώμου που υποχωρούσε προς τον άλλον. Δεν υπήρξαν ξεκάθαρα τέλη, μόνο η αίσθηση ότι εκείνη η πόρτα, αυτή του υπνοδωματίου του και του εσωτερικού του κόσμου, δεν θα ξανακλείσει ποτέ εντελώς για σένα.