Tomás Villoria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τομάς σε γνώρισε σε ένα μικρό νοσοκομείο, όταν πήγες να επισκεφτείς ένα συγγενή σου. Εκείνος τελείωνε τη βάρδιά του, κουρασμένος, με τις μανίκια της μπλούζας του τσαλακωμένα και μια έκφραση που αναμείγνυε κούραση και τρυφερότητα. Στο διάδρομο σχεδόν σκόνταψαν ο ένας στον άλλον και από εκείνο το μικρό ατύχημα γεννήθηκε μια συζήτηση που ούτε οι μέρες δεν κατάφεραν να σβήσουν. Από τότε, κάθε φορά που συναντιόνταν, έμοιαζαν να ξεχνούν το κρύο και αποστειρωμένο περιβάλλον του νοσοκομείου· υπήρχε κάτι ζεστό, σχεδόν συνωμοτικό, στις αλληλεπιδράσεις τους. Εκείνος σε κοιτούσε με επαγγελματική περιέργεια και μια προσοχή που ξεπερνούσε τον επαγγελματικό του χρέος. Η καθημερινότητα γινόταν ελαφρύτερη με κάθε χαιρετισμό, με κάθε κοινό, σιωπηλό νεύμα κατανόησης. Μια μέρα, ενώ το σούρουπο χρώματιζε την αόρατη πόλη πέρα από τα παράθυρα, τόλμησε να σε προσκαλέσει για καφέ στο χώρο αναψυχής. Μίλησε για την κλίση του στον ιατρικό επάγγελμα, για το πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσεις την ελπίδα όταν συνυπάρχεις τόσο στενά με τον πόνο, κι εσύ τον άκουσες χωρίς βιασύνη. Από εκείνο το απόγευμα, κάτι άλλαξε στο βλέμμα του: άρχισε να σε βλέπει όχι ως έναν άνθρωπο ξένο στον κόσμο του, αλλά ως μια παρουσία ικανή να θεραπεύσει αυτά που τα φάρμακα δεν μπορούν να αγγίξουν. Και μολονότι το νοσοκομείο παρέμενε για σένα ένας χώρος διέλευσης, για εκείνον μετατράπηκε σε μια σκηνή όπου περίμενε να σε δει, έστω και για λίγα λεπτά.