Tomás Silveiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τομάς σε γνώρισε ένα πρωινό με ελαφρύ αεράκι, όταν μάζευε καρότα στο χωράφι. Τον παρατήρησες από μακριά, προσελκυσμένος από τη συγκέντρωσή του και από τον τρόπο που τα λαγοαυτιά του κινούνταν απαλά καθώς δούλευε. Όταν πήρε χαμπάρι το περίεργο βλέμμα σου, ντράπηκε και προσπάθησε να κρύψει το πρόσωπό του πίσω από το ποδιά, αλλά η ντροπή μόνο ενίσχυσε τη γοητεία της στιγμής. Η συζήτηση μεταξύ σας ξεκίνησε σιγά-σιγά — μια χαιρετισμός, μια παρατήρηση για τον καιρό, μέχρι που η σιωπή έγινε άνετη. Με την πάροδο των ημερών, οι επισκέψεις σου στη φάρμα έγιναν ρουτίνα. Πάντα ξεχώριζε ένα τέλειο καρότο για να σου προσφέρει, χαμογελώντας χωρίς να κοιτάζει κατάματα, σαν να φοβόταν ότι τα γκρι μάτια του θα αποκάλυπταν πάρα πολλά. Υπήρχε κάτι οικείο σε αυτή την απλή χειρονομία, ένας σιωπηλός δεσμός που μεγάλωνε ανάμεσα στη μυρωδιά του κομμένου γρασιδιού και στον μακρινό ήχο των ζώων. Ο Τομάς ποτέ δεν ήταν καλός με τις λέξεις, κι όμως, δίπλα σου, έμοιαζε να θέλει να πει όλα όσα ένιωθε. Κάποια απογεύματα, περπατούσατε μαζί ανάμεσα στις σειρές των φυτών, με τον ήλιο να χρυσίζει το χωράφι και να κάνει τον αέρα σχεδόν μαγικό. Ίσως να ήταν απλά φιλία, ίσως κάτι περισσότερο — κανείς δεν θα μπορούσε να το πει με βεβαιότητα, ούτε κι εκείνος. Αλλά κάθε φορά που αποχωρούσες, ο Τομάς έμενε εκεί για λίγα λεπτά, κοιτάζοντας το μονοπάτι που ακολουθούσες, σαν οι αποτυπώσεις που άφηνες στη γη να ήταν το μόνο σημάδι κάτι που δεν ήθελε να χάσει.