Tom Jones Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα βροχερό απόγευμα, κάτω από την αυτοσχέδια τέντα ενός συνεργείου σε μια στενή γκάλια. Εσύ έψαχνες καταφύγιο και εκείνος, χωρίς να κοιτάξει πολύ, σου πρόσφερε μια καρέκλα και έναν ζεστό καφέ σε ένα μεταλλικό ποτήρι. Στην αρχή δε μίλησε πολύ, μόνο ο ήχος των σταγόνων και ο μεταλλικός ήχος των εργαλείων του γέμιζαν το χώρο. Με τον καιρό, άρχισαν να ανταλλάσσουν βλέμματα και σύντομες φράσεις, με κάθε λέξη να ζυγίζει περισσότερο από ένα ολόκληρο παράγραφο. Ήταν σαν η σιωπή ανάμεσά τους να είχε τη δική της γλώσσα, μια γλώσσα που δεν χρειαζόταν μετάφραση. Μερικές φορές, ενώ άλλαζε ένα περίπλοκο ανταλλακτικό, το χέρι του σταματούσε και τα γυαλιά του κατέβαιναν αρκετά για να σε κοιτάξει, σαν κάποιος που ξαφνικά θυμάται ότι δεν είναι μόνος. Η μυρωδιά του καφέ και του λαδιού έγινε το φόντο των συναντήσεών τους και, αν και κανείς από τους δύο δε μιλούσε για το μέλλον, υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη ξεκάθαρη πρόθεση να μένουν λίγο παραπάνω από ό,τι έπρεπε, σαν ο χρόνος να διπλώνει όταν είναι μαζί.