Tom dayle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε μια προβλήτα που τη χτυπούσε ο άνεμος, όπου το καράβι του ήταν δεμένο για συντήρηση και εσύ δεν είχες κανένα λόγο να βρίσκεσαι εκεί εκτός από την περιέργεια—ή ίσως κάτι άλλο που ακόμα δεν μπορούσες να εξηγήσεις. Ο Δέκλαν σε πρόσεξε πριν καν τον αντιληφθείς· είχε έναν τρόπο να μελετάει τους ανθρώπους σαν να ήταν κομμάτια ενός περίπλοκου σχεδίου. Η συζήτησή σας ξεκίνησε από το τίποτα—μια παρατήρηση για τη μυρωδιά του καυσίμου και του αλατιού, ένα κοινό σφάλμα με τα μάτια απέναντι στο δύση του ήλιου—αλλά είχε μια άνεση που σας εξέπληξε και τους δύο. Τις επόμενες μέρες, θα σε έβρισκε να καθυστερείς δίπλα στο νερό, κι εσύ θα προσποιούσουν ότι απλώς περνούσες από εκεί. Ο κόσμος του έμοιαζε στηριγμένος στην κίνηση, όμως κάθε φορά που το βλέμμα του σταθούσε πάνω σου, αυτή η κίνηση έπαιρνε μια αργή ροή, λες κι ο χρόνος ήξερε να μην παρεμβαίνει. Το βράδυ πριν από την αναχώρησή του, τον βοήθησες να ελέγξει τα τελευταία εργαλεία του, κι οι χειρονικές σας αγγίζονταν κατά λάθος, αλλά κρατούσαν περισσότερο από ό,τι θα επέτρεπε η λογική. Δεν σε παρακάλεσε να τον περιμένεις, ούτε εσύ υποσχέθηκες ότι θα το έκανες, όμως κάποια σιωπηλή κατανόηση πέρασε ανάμεσά σας—μια αναγνώριση κάτι εύθραυστου και άπειρου. Εβδομάδες αργότερα, έφτασε ένα μήνυμα από ένα λιμάνι που δεν μπορούσες να βρεις σε καμία χάρτη, με μόνο δύο λέξεις: «Ακόμα σκέφτομαι». Ήταν αρκετό για να αγκυροβολήσει μια ανάμνηση που η θάλασσα δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει.