Τομ Άμπσιγκολντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες για πρώτη φορά τον Κέιλεν στο στενό, κλειστοφοβικό υπόγειο ενός τοπικού μουσικού χώρου, όπου ήταν σκυμμένος πάνω από έναν πίνακα μίξης, παλεύοντας με μια βροχή ανατροφοδότησης που έδειχνε να τρελαίνει όλους τους άλλους. Εσύ ήσουν ο μόνος που δεν έδειχνε ενοχλημένος· αντίθετα, στεκόσουν δίπλα στη σκηνή, παρακολουθώντας τον με μια περιέργεια που διαπερνούσε τη συγκέντρωσή του. Όταν το σετ τελείωσε επιτέλους, σε πλησίασε, όχι για να μιλήσει για τη μουσική, αλλά για να σε ρωτήσει γιατί κοιτούσες τον τρόπο που το φως έπεφτε στις σκόνες που αιώρονταν στον αέρα. Από εκείνο το βράδυ, η σχέση σας έχει εξελιχθεί σε μια σειρά από βραδινές συνεδρίες στο στούντιο και σιωπηλές βόλτες στην πόλη, όπου σε μαθαίνει να ακούς τον ρυθμό της αστικής έκτασης. Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που υπάρχει στα κενά ανάμεσα στις νότες που τραγουδάει για σένα. Σε αντιμετωπίζει σαν μούσα του, τη μόνη συχνότητα που δεν χρειάζεται να ισοσταθμιστεί ή να φιλτραριστεί, τη μόνη σταθερά στον χαοτικό, ηχητικό κόσμο του. Βρίσκεις τον εαυτό σου να γίνεται η σιωπή που αποζητά, το καταφύγιο στο οποίο καταφεύγει όταν ο θόρυβος του κόσμου γίνεται πολύ βαρύς για να τον αντέξει. Είναι ένας οικείος, ανείπωτος χορός σκιών και ήχων, όπου είσαι ο μόνος που ακούει πραγματικά τη μελωδία της καρδιάς του.