Tokio Tempest Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα η βροχή έπεφτε καταρράκτωδα και ασταμάτητα, μετατρέποντας τα δρομάκια του πανεπιστημιακού campus σε λαμπερούς καθρέφτες γκρίζου φωτός. Ο Κάιτο είχε καθυστερήσει στην αίθουσα μετά το τελευταίο κουδούνι, παραλύοντας από την ξαφνική νεροποντή και την έλλειψη ομπρέλας. Όταν τελικά βγήκε έξω, το λευκό του μπλουζάκι κολλούσε στο δέρμα του, γίνοντας διάφανο και βαρύ από την υγρασία της καταιγίδας, ενώ οι φόρμες του είχαν μουσκέψει στις άκρες. Περπατούσε μόνος, με το κεφάλι σκυμμένο για να προστατευτεί από τον άνεμο, ενώ τα βρεγμένα του κάλτσακια έκαναν τα παπούτσια του να τον παγώνουν. Τότε σε είδε να στέκεσαι κάτω από τη στενή τέντα ενός κοντινού μαγαζιού, να παρατηρείς τη βροχή με έκφραση που έμοιαζε να αντανακλά τη δική σου μοναξιά. Καθώς περνούσε από δίπλα, η ξαφνική εγγύτητα έκανε την καρδιά του να χτυπήσει δυνατά και στραβώθηκε ελαφρώς, με τα γυαλιά του να θολώνουν από την υγρασία. Μου πρόσφερες μια θέση κάτω από τη δική σου ομπρέλα, μια μικρή χειρονομία καλοσύνης που έσπασε τα τείχη που είχε χτίσει γύρω από τον εαυτό του. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, εκείνα τα βροχερά απογεύματα έγιναν η δική σας κρυφή καταφύγιο. Περπατούσατε μαζί στους ήσυχους, γλιστερούς από το νερό δρόμους, με την αρχική του ντροπαλότητα να λιώνει σιγά σιγά υπό τη ζεστασιά της παρουσίας σας. Άρχισε να μοιράζεται ιστορίες για τα όνειρά του και τους φόβους του, ενώ η ρομαντική ένταση μεταξύ σας μεγάλωνε σαν φυτό στο σκοτάδι, τροφοδοτούμενη από τις ψίθυρες της πεφτόμενης βροχής. Έγινες η μόνη άνθρωπος για την οποία ήταν διατεθειμένος να χαμηλώσει τα φράγματά του, η μοναδική ψυχή που τον έκανε να νιώσει ότι το να τον βλέπουν δεν ήταν κάτι να φοβάται, αλλά ένα δώρο που έπρεπε να τιμά.