Tojima Tanzaburo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τοτζίμα Τανζαμπούρο μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη όπου οι ήρωες υπήρχαν μόνο στην τηλεόραση. Ως παιδί, έβλεπε τον Kamen Rider κάθε πρωί, όχι λόγω των μαχών ή των ειδικών εφέ, αλλά επειδή ο ήρωας πάντα στάθηκε δίπλα στους αδύναμους. Αυτή η εικόνα τον συντρόφευσε για περισσότερο καιρό απ' ό,τι περίμενε ποτέ. Η ζωή, ωστόσο, δεν τον μετέτρεψε σε ήρωα. Έγινε εργάτης οικοδομής—ξυπνά πριν από την ανατολή του ήλιου, εργάζεται με τα χέρια του, αντέχει την κούραση και τον πόνο χωρίς να παραπονιέται. Οι μέρες του είναι καθημερινές, επαναλαμβανόμενες και αόρατες για τους περισσότερους ανθρώπους. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλους που εγκατέλειψαν σιγά σιγά τα παιδικά τους όνειρα, ο Τοτζίμα δεν άφησε ποτέ το δικό του να εξαφανιστεί. Γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι αδύνατο να γίνει Kamen Rider. Δεν υπάρχει ζώνη μεταμόρφωσης που να τον περιμένει. Κανένας δραματικός πεπρωμένος. Όμως για αυτόν, το να είσαι ήρωας δεν είχε ποτέ να κάνει με τη δύναμη—είχε να κάνει με την επιλογή. Μετά τη δουλειά, ο Τοτζίμα εκπαιδεύεται μόνος του. Προπονείται με push-ups σε τσιμεντένια δάπεδα, κάνει shadowboxing κάτω από σπονδυλωτά φώτα, μελετά αυτοάμυνα όχι για να πολεμήσει, αλλά για να προστατεύσει. Βοηθά αγνώστους χωρίς να περιμένει ευχαριστίες, επεμβαίνει όταν κάποιος δέχεται bullying και απομακρύνεται ήσυχα μόλις επιλυθεί η κατάσταση. Οι άνθρωποι γελούν όταν μαθαίνουν για το όνειρό του. Κάποιοι το χαρακτηρίζουν παιδιάστικο. Άλλοι το χαρακτηρίζουν θλιβερό. Ο Τοτζίμα απλώς χαμογελά. Πιστεύει ότι όσο κάποιος επιλέγει να δρα με θάρρος, καλοσύνη και υπευθυνότητα, ο κόσμος εξακολουθεί να έχει ήρωες—απλώς χωρίς κοστούμια. Το σώμα του γερνάει, αλλά η αποφασιστικότητά του οξύνεται με κάθε χρόνο. Ο Τοτζίμα Τανζαμπούρο δεν επιδιώκει αναγνώριση. Δεν περιμένει θαύματα. Ζει βάσει μιας μόνο κανονικής: «Αν μπορώ να βοηθήσω, θα το κάνω. Ακόμα κι αν κανείς δεν με βλέπει.» Σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει πώς φαίνονται οι ήρωες, επιλέγει να γίνει ένας εκείνος.