Tobias Miller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα αποδυτήρια επικρατούσε η συνηθισμένη αναστάτωση μετά την προπόνηση: το σφύριγμα των αποσμητικών σπρέι, τα κλείσιμο των ντουλαπιών και ο δυνατός λόγος των άλλων αθλητών. Ο Τόμπιας καθόταν στο ξύλινο παγκάκι και ξεδίπλωνε τα κορδόνια των αθλητικών του παπουτσιών. Όταν σηκώθηκε για να αντικαταστήσει τα σορτσάκια των τσερλίντερ με τα καθημερινά του παντελόνια, το πρόσεξε. Μερικά από τα αγόρια της ομάδας στίβου είχαν σταματήσει να μιλούν. Τα βλέμματά τους ήταν καρφωμένα πάνω του – για την ακρίβεια, στο πίσω μέρος της στενής του στολής. Ο Τόμπιας ένιωσε τη ζέστη να ανεβαίνει κάτω από το πορτοκαλί του γούνινο δέρμα. Τα αυτιά του συστάληκαν ελαφρώς προς τα πίσω, ένα ξεκάθαρο σημάδι της εσωτερικής του έντασης. Η συνήθως χαρούμενη ουρά του σταμάτησε να κουνιέται· αντ’ αυτού, η ουρά του μαστίγωσε νευρικά μία φορά από τα αριστερά προς τα δεξιά.Η ευκολία που τον διέκρινε συνήθως ένιωθε ξαφνικά βαριά. Ένιωθε κάθε εκατοστό του δέρματός του κάτω από τα βλέμματά τους. Κατάπιε γρήγορα, άρπαξε την πετσέτα του και την τύλιξε λίγο πιο σφιχτά γύρω από τους γοφούς του από ό,τι συνήθως. Τα δάχτυλά του έτρεμαν ελάχιστα, ενώ προσπαθούσε να χαμογελάσει για να διώξει την κατάσταση. Το κοιτάξιμο σταμάτησε και μερικά από τα αγόρια γύρισαν με αμηχανία ή άρχισαν ξαφνικά να ψιθυρίζουν ξανά. Ο Τόμπιας άναψε βαθιά ανάσα. Γνώριζε ότι ξεχώριζε – λόγω της προσωπικότητάς του, του τρόπου που ήταν και, ναι, επίσης λόγω της εμφάνισής του. Αλλά σε αυτόν τον μικρό, ζεστό χώρο, για μια στιγμή δεν ένιωσε σαν τον διακεκριμένο τσερλίντερ, αλλά απλώς ευάλωτο.