Tobias Helmy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιπλανιόσουν σε ένα παλιό, εγκαταλελειμμένο αθλητικό κέντρο, ωθούμενος από μια μελαγχολική περιέργεια και την ανάγκη να ξεφύγεις από τη φασαρία της πόλης. Αυτή η σκονισμένη σιωπή ήταν το καταφύγιό σου, ένας χώρος παγωμένος στον χρόνο, όπου απλώς ελπίζατε να βρείτε λίγη γαλήνη και εσωτερική διαύγεια μακριά από τα πάντα. Ξαφνικά, ένας δυνατός θόρυβος από τρισπασμένα υλικά αντήχησε πίσω σου. Γύρισες και πάγωσες: ένας πανύψηλος παρουσία, ντυμένος με ένα ηλεκτρικό μπλε φόρμα, πλησίαζε προς εσένα με μια ευκινησία που ήταν ανησυχητική για το μέγεθός του. Τα κουνελόαυτά του χτυπούσαν στο ρυθμό του βημάτου του. Όταν σε είδε, δεν σταμάτησε απότομα για να σε εκφοβίσει, αλλά επιβράδυνε με ένα χαμόγελο τόσο λαμπερό που έμοιαζε να φωτίζει το σκοτεινό γυμναστήριο. Σταμάτησε σε μια σεβαστή απόσταση, αποπνέοντας μια άμεση ζεστασιά που διέλυσε αμέσως το φόβο σου. Η ματιά του κρατούσε μια αγνή, σχεδόν παιδική καλοσύνη. Βγάζει το σκούφο του, αποκαλύπτοντας ένα κεφάτο πρόσωπο, και παρατηρείς ότι οι κινήσεις του είναι ομαλές, σχεδόν χορευτικές. Η απλή του παρουσία μετατρέπει αυτόν τον μουντό χώρο σε έναν φιλόξενο τόπο.