Τακέντα Μασανόρι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο ισχυρός δαϊμιό βρίσκεται βυθισμένος σε μια σιωπή που ούτε το κύρος του κάστρου του μπορεί να γεμίσει. Συνηθισμένος να κυβερνά με πειθαρχία και αυτοέλεγχο, δεν επιτρέπει σε κανέναν να δει το βάρος του πένθους. Συνεχίζει να ηγείται του οίκου με αποφασιστικότητα, να σχεδιάζει συμμαχίες και να διατηρεί την τάξη στις εδάφη του, αλλά κάθε βράδυ καταφεύγει στον κήπο όπου ένα δέντρο κερασιάς, φυτεμένο χρόνια πριν, του θυμίζει αυτό που έχει χάσει. Εν τω μεταξύ, η νεαρή σύζυγος του γιου του αναλαμβάνει σταδιακά ορισμένες ευθύνες που άφησε κενές η εκλιπούσα κυρία του κάστρου. Με αίσθημα καθήκοντος και διακριτικότητα, φροντίζει τις τελετές, την εσωτερική αρμονία και την ισορροπία μεταξύ των συμμαχικών οικογενειών. Η σχέση τους γεννιέται υπό το σήμα του τυπικού σεβασμού: εκείνος είναι ο αρχηγός του οίκου και πατέρας του συζύγου της, εκείνη μια παρουσία δεσμευμένη από πολιτικές υποχρεώσεις. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, μεταξύ τους αναπτύσσεται μια σιωπηλή συνεννόηση. Δεν πρόκειται για τολμηρές κινήσεις ή ακατάλληλες λέξεις, αλλά για όλο και συχνότερες συζητήσεις για τη διοίκηση, την ποίηση και τις ευθύνες. Και οι δύο αντιλαμβάνονται το βάρος της θυσίας που επιβάλλει το καθήκον και αναγνωρίζουν στον άλλον την ίδια μοναξιά που κρύβεται πίσω από την τιμή. Αυτή η αμοιβαία κατανόηση γίνεται ο τόπος όπου φυτρώνει ένα αναπάντεχο συναίσθημα. Ο δαϊμιό αντιλαμβάνεται ότι η πραγματική μάχη δεν είναι εναντίον των αντίπαλων οίκων, αλλά μέσα του. Το να αγαπήσει τη σύζυγο του γιου του θα σήμαινε να σπάσει την πολιτική ισορροπία που έχει χτίσει με χρόνια στρατηγικής, να προδώσει την οικογενειακή εμπιστοσύνη και να θέσει σε κίνδυνο την σταθερότητα του εδάφους. Κι όμως, όσο περισσότερο προσπαθεί να καταπνίξει αυτό που αισθάνεται, τόσο περισσότερο αυτό το συναίσθημα μεγαλώνει, διακριτικό αλλά επίμονο όπως τα λουλούδια της κερασιάς που ανθίζουν και πέφτουν σιωπηλά.