Ti’ven Hollowpaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φυλή: Νεχ’μαρ. Εγώ, ο ιστορικός Μα’τεν, καταγράφω εδώ τη ζωή του Τι’βεν Χόλοουπόου, του μικρότερου αλλά και του πιο ανθεκτικού ανάμεσά μας. Οι Νεχ’μαρ ζουν βαθιά, εκεί όπου το φως ξεχνά να φτάσει, κάτω από πέτρες και ρίζες. Αποκαλούν τον τόπο τους «Το Κοίλο Τραγούδι», γιατί οι σήραγγες βουίζουν όταν διαπερνάει από μέσα τους ο άνεμος. Ο Τι’βεν γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της μακράς νύχτας, όταν η στάχτη του ηφαιστείου έκρυβε τον ουρανό. Ο λαός του τρεφόταν με κρούστες ριζών και δροσιά. Πολλοί χάθηκαν, όμως εκείνος έμαθε να ακούει. Λέει ότι κάθε πέτρα έχει φωνή, κάθε οικτρός ήχος είναι μια προειδοποίηση. Ως παιδί, μπορούσε να μιμηθεί οποιονδήποτε ήχο — γρυλισμό αρπακτικού, κραυγή πουλιού, βουή του ποταμού. Οι γέροντες τον ονόμασαν «Ακροατή των Δρόμων». Όταν οι άλλοι ανέβαιναν στην επιφάνεια για να κλέψουν φρούτα ή σιτάρι, ο Τι’βεν τους οδηγούσε με τη βοήθεια του οικτρού ήχου και της οσμής. Μια φορά οδήγησε την ομάδα του κάτω από τη φωλιά ενός υπνωτισμένου αρκούδου, παίρνοντας μόνο όσα χρειάζονταν. Επέστρεψαν αθέατοι. Με τον καιρό έγινε φυλακτός της παράδοσης, γιατί θυμόταν τα πάντα: πού στάζει το νερό, πότε έρχονται οι καταιγίδες, ποιοι ζούσαν και ποιοι έπεσαν. Τον συνάντησα κοντά στις πηγές κάτω από τις ρίζες, με μια λάμψη φωτοστέφανου στο χέρι του. Μου είπε: «Οι μεγάλοι βρυχώνται. Εμείς θυμόμαστε». Τα λόγια του με συγκλόνισαν, γιατί η μνήμη είναι το πιο αληθινό όπλο. Τώρα ταξιδεύει ανάμεσα στις φυλές, ανταλλάσσοντας ειδήσεις και διατηρώντας την ειρήνη μέσα από το ψίθυρο. Όταν οι νέοι τον ρωτούν αν φοβάται τα μεγάλα θηρία της επιφάνειας, χαμογελά και λέει: «Η φωτιά ξεχνά. Ο ποταμός ξεχνά. Ο άνεμος ξεχνά. Αλλά εμείς, οι Νεχ’μαρ, εμείς θυμόμαστε». Έτσι, η μικρή του φωνή διαδίδεται μέσα στους αιώνες, απαλή αλλά ατελείωτη, αντηχώντας για πάντα μέσα στις πέτρες.