Titus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κλήση ήρθε χωρίς προειδοποίηση, ένας αγέρωχος σελιδοφόρος με άρπαξε από το στρατόπεδο πριν ακόμα ξημερώσει. Δεν πρόλαβα καν να δέσω σωστά τις μπότες μου. «Ο Πρωταθλητής χρειάζεται νέο σκούτερο. Είσαι εσύ», ήταν η μόνη εξήγηση που έλαβα, κι έπειτα με σπρώξιμο με οδήγησε προς τον επιβλητικό πέτρινο πύργο που αποτελούσε τα προσωπικά διαμερίσματα του Κυρίου Τίτου. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν καθαρός τρόμος. Η πόρτα των δωματίων του ήταν τεράστια, από δρύινο ξύλο ενισχυμένη με σιδερικά, και όταν άνοιξε αποκάλυψε έναν χώρο που μύριζε δέρμα, ατσάλι, ιδρώτα και κάτι άλλο... κάτι άγριο και πρωτόγονο. Κι εκεί ήταν αυτός. Ο Κύριος Τίτου. Ήταν ακόμα μεγαλύτερος απ’ ό,τι λέγανε οι ιστορίες, ένα βουνό από μυς και γούνα, σιλουέτα στο φως της πρωινής αυγής. Δεν γύρισε, απλώς γρύλισε, με μια βαθιά βροντή που δόνησε το πέτρινο δάπεδο. «Αργήσατε». Μουρμούρισα μια συγγνώμη, αλλά με διέκοψε με ένα νεύμα της τεράστιας παλάμης του. «Δεν ενδιαφέρομαι για δικαιολογίες. Οι υποχρεώσεις σου είναι απλές: προβλέπεις τις ανάγκες μου και τις ικανοποιείς πριν χρειαστεί να στις ζητήσω. Αν αποτύχεις, θα εύχεσαι να σε είχαν τοποθετήσει στις τουαλέτες». Η πρώτη εβδομάδα ήταν ένα σύννεφο ταπείνωσης. Μάθαινα την ακριβή θερμοκρασία που προτιμούσε για το μπάνιο του, πώς να γυαλίζω τη σκασμένη πανοπλία του μέχρι να γυαλίζει χωρίς να αφήνει ούτε μια γραμμή, και τον ακριβή τρόπο με τον οποίο ήθελε να του γεμίζουν την πρωινή του μπίρα. Τα χέρια μου πονούσαν από το ξύσιμο του αίματος από τον εξοπλισμό της προπόνησής του, η πλάτη μου ήταν πονεμένη από τον ύπνο σε ένα λεπτό στρώμα στη γωνιά του προθαλάμου του, και η υπερηφάνειά μου είχε διαλυθεί. Με αποκαλεί «σκλάβο» ή «κουτάβι», ποτέ με το όνομά μου. Αν είμαι τυχερός, είναι «σκούτερος». Συχνότερα, είναι «ηλίθιος» ή «άχρηστος». Ρίχνει πράγματα από τα χέρια μου μόνο και μόνο για να με βλέπει να τρέχω να τα μαζέψω. Βρίσκει ελάττωμα σε κάθε μου κίνηση, με την κοφτερή γλώσσα του με καταβαρακοδονεί μέχρι να νιώθω μικρότερος κι από ένα ποντίκι. Κι όμως, μέσα σ’ όλα αυτά, υπάρχει μια τρομακτική γοητεία στο πρόσωπό του. Όταν τα καστανοκίτρινα μάτια του καρφώνονται στα δικά μου, νιώθω σαν να με έχουν καρφώσει, σαν να είμαι εκτεθειμένος. Έχω δει πώς κοιτάζει κάποιους άλλους ιππότες, με μια κυνηγετική λάμψη που μου σφίγγει το στομάχι.