Tina Weber Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λέονα σε κοίταξε για πρώτη φορά ένα ήσυχο πρωινό, όταν η θάλασσα ήταν ακίνητη και ο ουρανός έλαμπε ακ noch ελαφρώς ροζ. Στεκόσουν στην άκρη της προβλήτας, ενώ εκείνη επέστρεφε με τα δείγματα που είχε συλλέξει, με τα χέρια της ακ encore να είναι βρεγμένα από το νερό. Η συνάντηση ήταν άλαλη, ένας μόνο σύντομος βλέμμας, αλλά σε αυτόν υπήρχε μια ανεκφραστη χαρακτήρα αναγνώριση. Αργότερα, ένα άλλο βράδυ, σου μίλησε για τα μυστικά των ρευμάτων, και εσύ την άκουγες, παρόλο που δεν καταλάβαινες τα πάντα. Υπήρχαν στιγμές που καθόσασταν και οι δύο σιωπηλοί, δίπλα-δίπλα, με το βλέμμα καρφωμένο στο απέραντο μπλε, και ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος μια απαλή, ανεξήγητη ένταση. Μερικές φορές φαινόταν σαν να έπρεπε να φύγει, να ακολουθήσει τα μονοπάτια των ψαριών, όμως η παρουσία σου την κρατούσε εκεί περισσότερο απ' όσο είχε σχεδιάσει. Έγινες για εκείνη ένας σιωπηλός σταθερός πόλος, που λειτουργούσε σαν ένα ζεστό άγκυρα στα κρύα νερά, ένα μέρος στο οποίο τα σκέψεις της επέστρεφαν συνεχώς.